กลิ่นการเวก
390.00 บาท
ติดต่อสอบถาม

กลิ่นการเวกที่เจือมากับสายลม กลับทวีความหอมแรงขึ้นทุกขณะ และหัสดินทร์ก็ต้องหยุดชะงักลงในทันทีที่ขึ้นมาจนถึงชั้นสองของวังเทวินทร์...


ขุมขนบนศีรษะของหัสดินทร์ลุกชัน เมื่อเขาเหลียวมองไปโดยรอบกาย...มองไปทางมุขด้านตะวันออก...ด้านตะวันตก...และพบแต่เพียงความว่างเปล่า ปราศจากวี่แววของสิ่งมีชีวิตใด...

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคุณชายอายุธอย่างที่เขานึกเป็นห่วง...

คุณชายไปไหน...

“คุณชาย...คุณชายครับ...” เขาร้องเรียก

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกหนาวสะท้าน ลมหายใจขาดเป็นห้วงด้วยความเหน็ดเหนื่อยผสมหวาดกลัว...เสียงเรียกของเขาสะท้อนก้องกลับไปกลับมา...

ไม่มีคุณชายอายุธ...

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าคุณชายจะเดินออกมาจากห้อง เพราะที่สุดปลายของมุขด้านตะวันตก อันเป็นทิศทางที่เป็นห้องนอนของนายจ้างเขานั้นมีแต่ความมืดมิด...พื้นไม้ที่เลอะเทอะเปรอะไปด้วยฝุ่นนั้น ไม่มีรอยเท้าหรือสิ่งแสดงว่ามีใครเดินผ่านไปมา...

ถ้าคุณชายเดินออกมาจากห้อง แล้วเดินกลับไปก่อนที่เขาจะขึ้นมา...อย่างน้อยก็ต้องมีรอยเท้าให้เห็นบ้าง...

และหากคุณชายป่วยหนักขนาดนี้...ทางเดินจากบันไดเวียนที่ทั้งยาวและไกลเกินกว่าที่คุณชายจะย้อนกลับไปถึงห้องนอนได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที...ไม่มีทางที่คุณชายจะกลับไปถึงห้องก่อนที่เขาจะขึ้นมาถึงชั้นสองแน่นอน...

ยิ่งไปกว่านั้น...ตลอดทั้งทางเดินยาวนั้น โล่งและโปร่งตลอด...ไม่มีซอกมุมใดให้ใครแอบซ่อนได้เลย

แล้วถ้างั้น...เสียงแกรกกรากนั้นคือเสียงอะไร... 

เสียงแหบโหยที่ดูเหมือนกับมีใครเรียกชื่อเขานั้น...คือเสียงของใครกันแน่...

“หะ...หะ...”

ราวกับเจ้าของเสียงรู้ว่าเขากำลังเกิดความสงสัย เสียงแหบโหยนั้นจึงดังขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดสลัวและเงียบสงัดของวังเทวินทร์...

หัสดินทร์ใจหายวูบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเหลียวมองไปโดยรอบแล้วไม่เห็นมีต้นตอของเสียงนั้นปรากฏอยู่ที่ใด

สายลมเจ้ากรรมหอบเอากลิ่นหอมของการเวกโชยเข้ามาอีกครั้ง และความอดทนของชายหนุ่มก็ขาดผึงลงไปในวินาทีนั้น

“ไม่เอาแล้วโว้ย...”

เขากรีดร้องเสียงโหยหวนขณะกระโจนโครมครามลงบันไดเวียน แล้ววิ่งออกจากห้องโถงกลางไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่คิดชีวิต...ไม่หยุดแม้แต่จะหอบหายใจ...