มาแต่หิมพานต์
480.00 บาท
ติดต่อสอบถาม


“ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ครับ ผมเชื่อว่าเราต้องคุ้นเคยกันมาก่อนแน่ๆ แล้วมีเหตุบางอย่างทำให้ผมนึกไม่ออก ถ้าคุณทราบอะไรเกี่ยวกับ ‘เรา’ กรุณาบอกผมด้วยเถอะครับ คุณพยาบาล”

“ฉันเห็นจะไม่ใช่ ‘พยาบาล’ หรอกค่ะ คุณทวารพดิ์ ตรงกันข้ามมากกว่า เพราะขณะนี้อยากทำร้ายใครสักคนเหลือเกิน”

“ทำไมถึงใจร้ายอย่างนั้น”

“เพราะเขาใจร้ายต่อฉันก่อนน่ะซีคะ”

เสียงที่พูดมีแววแค้นเคือง แต่เมื่อกล่าวต่อไปก็กลับทอดโรยลงเสมือนผู้พูดเกิดความรู้สึกหม่นหมองอาดูรลึกซึ้ง

“เขาใจร้าย ใจดำ ใจจืด สารพัด... หน้าอ่อนแต่ใจแข็งอย่างสาหัสสากรรจ์ ทอดทิ้งได้แม้แต่คนที่ภักดีเขาสุดหัวใจ โดยไม่เคยคิดห่วงหา...”

ดวงตาดำงามทอดเหม่อออกไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย เสมือนตกอยู่ในภวังค์คิดอันรันทดระทม เสียงใสๆ ที่กล่าวเสมือนรำพันกับตนเองนั้นเศร้าน่าใจหาย

“ ‘บ่ ห่วงน้อง บ่หมองมาน บ่สงสารพระสายสมร ดำเนินป่าอนาทร วิชนวันก็พรั่นพรึง’ ผู้หญิงคนเดียวในป่ากว้าง แม้ป่าแสนน่ารื่นรมย์ แต่จะมีความหมายอะไรเมื่อปราศจากคนที่เคยพะนอทุกเช้าค่ำ อา...”

ทวารพดิ์มองดูสตรีลึกลับเบื้องหน้าเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความประหลาดใจจนปริปากไม่ออก ความเงียบงันของเขาเรียกความคิดที่เพริดไกลจากตัวของหญิงสาวให้กลับคืน ดวงตาดำงามเหมือนนิลน้ำเอกจึงตวัดมาสบตาเขานิดหนึ่ง ก่อนพูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างฝืนๆ

“พระนลคำฉันท์ ตอนนี้คุณสอนอยู่พอดีใช่ไหมคะ อาจารย์ทวารพดิ์ คิดสะเทือนใจเหมือนฉันไหมว่าบทกวีที่พูดถึงตะกี้นี้น่ะไพเราะกินใจเหลือเกิน เอ้อ ขอโทษเถอะค่ะ ที่คิดอะไรเลื่อนเปื้อนไปหน่อย คำถามของคุณทำให้ฉันนึกถึงเรื่องที่ไม่อยากจะนึกขึ้นมาอีก”

“ถ้ายังงั้นผมซีครับเป็นฝ่ายต้องขอโทษ ที่ทำให้คุณเกิดอารมณ์ขุ่นโดยไม่ตั้งใจ ลืมมันเสียเถอะครับ คุณพยาบาล”

สตรีผู้ลึกลับยิ้มนิดหนึ่งอย่างดุๆ ซึ่งอาจารย์หนุ่มไม่เข้าใจ

“ฉันไม่มีทางเป็น พยาบาล ได้เลยค่ะ คุณทวารพดิ์ ตรงกันข้าม เป็นได้ก็แต่เพชฌฆาตเท่านั้น ซึ่งขณะนี้กำลังพยายามอยู่”