พม่าและสยาม เป็นสองรัฐที่เติบโตคู่กันมาตลอดในคาบสมุทรอินโดจีนแห่งนี้ ราชรัฐทั้งสองผลัดกันเป็นใหญ่ในภูมิภาค มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีและไม่ดีต่อกันมายาวนานหลายร้อยปี ประวัติศาสตร์และหนังสือเรียนของเรา ทำให้คนไทยมักมองพม่าด้วยความรู้สึกว่าเป็นศัตรูมาโดยตลอด ผมจึงตั้งใจเขียนนวนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อบอกเล่าถึงตัวตนที่แท้จริงของคนพม่าว่า เขาเป็นเพื่อนบ้านของเรา กินข้าวเป็นอาหารหลัก มีอาชีพเกษตรกรรม นับถือพุทธศาสนา และมีวิถีชีวิตแทบไม่แตกต่างกันกับคนไทย ขณะที่เมืองไทยเจริญเติบโตในทุกๆ ด้านอย่างรวดเร็ว หากทว่าไร้ทิศทาง พม่าก็กำลังเจริญเติบโตไปข้างหน้าเช่นเดียวกัน หากเป็นการเติบโตอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง และมีทิศทางที่ชัดเจน วันนี้วัฒนธรรมไทยคลายความแข็งแรงลงไปมาก ขณะที่วัฒนธรรมพม่ายังคงความแข็งแกร่งและชัดเจน คนไทยส่วนใหญ่แทบจะเลิกนุ่งผ้าซิ่นไปแล้ว แต่คนพม่ายังนิยมนุ่งโสร่งและสวมลุนตยาอยู่ในชีวิตประจำวัน ด้วยเป็นเครื่องแต่งกายที่เหมาะสมกับวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของคนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เป็นประเทศร้อนชื้น ผมได้แต่ภาวนาว่า เมื่ออ่านเล่ห์ลุนตยาจบลง ท่านผู้อ่านจะได้เห็นพม่าในอีกแง่มุมหนึ่ง มีมุมมองใหม่ที่ว่าเราทั้งสองประเทศ แม้จะมีหน้าตา วัฒนธรรม ภาษาที่แตกต่างกัน หากเราทั้งสองประเทศล้วนเป็นพลเมืองของโลกใบนี้เหมือนๆ กัน ไม่มีใครดีกว่าใคร หรือด้อยกว่าใครในแง่มุมใดๆ ทั้งสิ้น เพราะสุดท้ายแล้วทุกคนก็ล้วนแต่อยู่ภายใต้กฎแห่งธรรมชาติที่ว่า เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปโดยทั่วหน้ากัน

พม่าและสยาม เป็นสองรัฐที่เติบโตคู่กันมาตลอดในคาบสมุทรอินโดจีนแห่งนี้ ราชรัฐทั้งสองผลัดกันเป็นใหญ่ในภูมิภาค มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีและไม่ดีต่อกันมายาวนานหลายร้อยปี ประวัติศาสตร์และหนังสือเรียนของเรา ทำให้คนไทยมักมองพม่าด้วยความรู้สึกว่าเป็นศัตรูมาโดยตลอด ผมจึงตั้งใจเขียนนวนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อบอกเล่าถึงตัวตนที่แท้จริงของคนพม่าว่า เขาเป็นเพื่อนบ้านของเรา กินข้าวเป็นอาหารหลัก มีอาชีพเกษตรกรรม นับถือพุทธศาสนา และมีวิถีชีวิตแทบไม่แตกต่างกันกับคนไทย ขณะที่เมืองไทยเจริญเติบโตในทุกๆ ด้านอย่างรวดเร็ว หากทว่าไร้ทิศทาง พม่าก็กำลังเจริญเติบโตไปข้างหน้าเช่นเดียวกัน หากเป็นการเติบโตอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง และมีทิศทางที่ชัดเจน วันนี้วัฒนธรรมไทยคลายความแข็งแรงลงไปมาก ขณะที่วัฒนธรรมพม่ายังคงความแข็งแกร่งและชัดเจน คนไทยส่วนใหญ่แทบจะเลิกนุ่งผ้าซิ่นไปแล้ว แต่คนพม่ายังนิยมนุ่งโสร่งและสวมลุนตยาอยู่ในชีวิตประจำวัน ด้วยเป็นเครื่องแต่งกายที่เหมาะสมกับวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของคนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เป็นประเทศร้อนชื้น ผมได้แต่ภาวนาว่า เมื่ออ่านเล่ห์ลุนตยาจบลง ท่านผู้อ่านจะได้เห็นพม่าในอีกแง่มุมหนึ่ง มีมุมมองใหม่ที่ว่าเราทั้งสองประเทศ แม้จะมีหน้าตา วัฒนธรรม ภาษาที่แตกต่างกัน หากเราทั้งสองประเทศล้วนเป็นพลเมืองของโลกใบนี้เหมือนๆ กัน ไม่มีใครดีกว่าใคร หรือด้อยกว่าใครในแง่มุมใดๆ ทั้งสิ้น เพราะสุดท้ายแล้วทุกคนก็ล้วนแต่อยู่ภายใต้กฎแห่งธรรมชาติที่ว่า เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปโดยทั่วหน้ากัน