เบื้องบรรพ์เป็นนวนิยายเรื่องแรกในชีวิตการเป็นนักเขียนของผม ผมเริ่มต้นเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ตอนที่ไปเรียนต่อครับ แม้จะเป็นนวนิยายสั้นแค่ ๑๖ ตอน แต่ก็ใช้เวลาเขียนอยู่นานหลายเดือน เขียนด้วยความรู้สึกอยากเขียน ไม่ได้คิดเลยว่าเขียนจบแล้วจะทำอย่างไรต่อ จะส่งไปนิตยสาร ส่งสำนักพิมพ์ หรือเก็บเอาไว้อ่านเอง จนเมื่อเขียนนวนิยายเรื่องนี้สำเร็จลงสมดังประสงค์ ในกลางปี พ.ศ.๒๕๔๓ ก็พอดีกับที่มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ เปิดรับประกวดต้นฉบับนวนิยายสั้น ผมจึงตัดสินใจส่งเบื้องบรรพ์เข้าประกวดในวันสุดท้าย หลังจากส่งเบื้องบรรพ์เข้าประกวดเสร็จเรียบร้อย ผมก็ลงมือเขียนนวนิยายเรื่องที่สอง – ทะเลราตรี (ซึ่งคือเรื่องแรกในนวนิยายชุดปริศนามาเลศ) ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่ตัวเองก็สามารถเขียนนิยายจบกับเขาเหมือนกัน เป็นเวลาเกือบครึ่งปี กว่าที่มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ จะประกาศผลรางวัล ระหว่างนั้นผมก็เขียนทะเลราตรีจบพอดี คราวนี้รวบรวมความกล้าส่งต้นฉบับไปยังนิตยสารสกุลไทย – นิตยสารที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้ ส่งไปทางไปรษณีย์ตามระเบียบการส่งต้นฉบับในสมัยนั้น หลังจากส่งทะเลราตรีไปยังสกุลไทยได้ไม่นาน มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ ก็ประกาศรางวัล ปรากฏว่าเบื้องบรรพ์ได้รางวัลชมเชยในปีนั้น (พ.ศ.๒๕๔๔) ในวันรับรางวัล ผมได้รับรางวัลจากมือของคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์ บรรณาธิการอาวุโสของสกุลไทย คำที่คุณสุภัทรกล่าวกับผมบนเวที และผมไม่เคยลืมมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือ คุณสุภัทรบอกว่า ท่านจำได้ว่าผมคือนักเขียนที่ส่งนวนิยายเรื่องทะเลราตรีไปยังสกุลไทย ท่านอ่านแล้ว ชอบมาก และจะนำลงให้เร็วๆ นี้ คำพูดประโยคนั้นของอาจารย์สุภัทร ทำให้หัวใจของผมพองฟูเป็นอย่างมาก ทั้งตื่นเต้นและดีใจ เหมือนได้รางวัลพร้อมกันถึงสองรางวัล และนั่นคือจุดเริ่มต้นของพงศกร บนเส้นทางสายวรรณกรรมครับ ถึงบัดนี้ ปีพ.ศ.๒๕๖๖ ผ่านมาแล้ว ๒๒ ปี แต่ผมยังจำบรรยากาศของวันงานได้เป็นอย่างดี จำวินาทีแรกที่ได้มีหนังสือที่ตัวเองเขียน สำเร็จเป็นรูปเล่มอยู่ในมือ ปีนี้ เบื้องบรรพ์มีโอกาสกลับมาสู่สายตาของท่านผู้อ่านอีกครั้งหนึ่ง หลายท่านที่เคยรู้จักผมจากนวนิยายเรื่องอื่น เมื่อได้มาอ่านเบื้องบรรพ์ คงพบ ‘เค้าเงื่อน’ อะไรบางอย่างที่เริ่มต้นตั้งแต่นวนิยายเรื่องนี้แล้ว ในขณะเดียวกันก็อาจจะพบกับความไม่ลงตัวอะไรอยู่บ้าง จึงอยากขอให้ท่านได้นึกไว้ว่านวนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของนักเขียน และเขียนขึ้นเมื่อเวลาผ่านมานาน สภาพสังคม บ้านเมือง และผู้คนในเวลานั้นมีความแตกต่างจากในเวลานี้เป็นอย่างมาก ตำนานเรื่องผาแดงนางไอ่ เป็นตำนานที่คนอีสานรู้จักกันเป็นอย่างดี ความคิดเรื่องเบื้องบรรพ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ ๔ มีโอกาสไปออกภาคสนามในวิชาเวชศาสตร์ชุมชน และวันหนึ่งไปนั่งรับลมเล่นที่ริมบึงหนองหาน อ.กุมภวาปี จ.อุดรธานี จินตนาการของผมเริ่มทำงาน และเกิดความคิดว่า หากตำนานผาแดงนางไอ่มีเค้ามูลเรื่องจริงแล้ว ใต้บึงน้ำแห่งนี้ คงจะมีซากเมืองโบราณอยู่เป็นแน่แท้ เมื่อได้มีโอกาสศึกษาประวัติศาสตร์ของทางอีสานในเวลาต่อมา จึงพบว่าในหนองหาน กุมภวาปีนั้น มีการขุดค้นพบเศษกระเบื้องและภาชนะดินเผาที่มีอายุโบราณย้อนหลังไปได้นับพันปี เป็นหลักฐานว่าเคยมีมนุษย์อยู่อาศัยในบริเวณที่เป็นบึงในอดีตกาลจริงๆ เค้าโครงเรื่องเบื้องบรรพ์จึงเริ่มชัดเจนขึ้น มาถึงอีกหนึ่งประเด็นที่ต้องตัดสินใจเมื่อจะเริ่มเขียนเบื้องบรรพ์ นั่นก็คือ ภาคอีสานมีหนองหานอยู่สองแห่ง คือที่ จ.อุดรธานี และที่ จ.สกลนคร ตำนานของผาแดงนางไอ่ก็ถูกเล่าขานเหมือนๆ กันทั้งสองแห่ง แล้วจะเลือกที่ใดเป็นฉากในเรื่อง หลังจากเปรียบเทียบข้อมูลทั้งหมดที่มีในปัจจุบันแล้ว ผมตัดสินใจเลือก จ.อุดรธานี โดยอ้างอิงข้อมูลจากสารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง ที่จัดพิมพ์ขึ้นโดยมูลนิธิธนาคารไทยพาณิชย์ครับ ขอขอบคุณสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ที่กล้าหาญหยิบเอาเบื้องบรรพ์ขึ้นมาพิมพ์ซ้ำอีกครั้ง ท่ามกลางสภาวะตกต่ำของวงการสื่อสิ่งพิมพ์เป็นอย่างมาก ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่ให้การสนับสนุนนักเขียนเล็กๆ คนหนึ่ง ให้เติบโตขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ ให้กำลังใจและคำติชมที่มีประโยชน์เป็นอย่างมาก แฟนนักอ่านของผมหลายคนเริ่มติดตามงานของผมมาตั้งแต่เบื้องบรรพ์ และติดตามกันต่อมาจนถึงทุกวันนี้...๒๒ ปีแล้วนะครับที่เรายังรักกัน ผมยังจดจำทุกท่านได้ไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณพี่ต้อย – พรรณพิมล คชะสุต บุคคลแรกที่ได้อ่านเบื้องบรรพ์ ให้คำแนะนำและช่วยตรวจทานต้นฉบับให้โดยละเอียด จะบอกว่าพี่ต้อยคือบรรณาธิการคนแรกของพงศกร ก็คงไม่ผิดนัก ขอบพระคุณคุณพ่อ คุณแม่ ครูอาจารย์ของผมทุกท่าน ที่อบรมสั่งสอน ให้วิชาความรู้กับผม สนับสนุนผมในทุกๆ ทาง ให้ผมได้ก้าวเดินตามความฝันของตนเอง รวมถึงเป็นที่พักพิงให้กับผมยามอ่อนล้าหมดกำลังใจ ขอขอบคุณมูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ และกรรมการผู้ตัดสินทุกท่าน ที่ให้โอกาสนักเขียนหน้าใหม่ เป็นเวทีให้กับคนที่อยากเขียนหนังสือ ได้แสดงออกและเผยแพร่ผลงานของตัวเองครับ สุดท้ายนี้ หากนวนิยายเรื่องเบื้องบรรพ์จะมีคุณความดีใดอยู่บ้าง ผมขอมอบให้กับบรรพชนชาวอีสาน ผู้สืบทอดตำนานผาแดงและนางไอ่ ผ่านกาลเวลาเนิ่นนาน เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่ล้ำค่าที่ส่งมอบมาให้กับลูกหลานรุ่นหลัง ขอขอบพระคุณครับ

เบื้องบรรพ์เป็นนวนิยายเรื่องแรกในชีวิตการเป็นนักเขียนของผม ผมเริ่มต้นเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ตอนที่ไปเรียนต่อครับ แม้จะเป็นนวนิยายสั้นแค่ ๑๖ ตอน แต่ก็ใช้เวลาเขียนอยู่นานหลายเดือน เขียนด้วยความรู้สึกอยากเขียน ไม่ได้คิดเลยว่าเขียนจบแล้วจะทำอย่างไรต่อ จะส่งไปนิตยสาร ส่งสำนักพิมพ์ หรือเก็บเอาไว้อ่านเอง จนเมื่อเขียนนวนิยายเรื่องนี้สำเร็จลงสมดังประสงค์ ในกลางปี พ.ศ.๒๕๔๓ ก็พอดีกับที่มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ เปิดรับประกวดต้นฉบับนวนิยายสั้น ผมจึงตัดสินใจส่งเบื้องบรรพ์เข้าประกวดในวันสุดท้าย หลังจากส่งเบื้องบรรพ์เข้าประกวดเสร็จเรียบร้อย ผมก็ลงมือเขียนนวนิยายเรื่องที่สอง – ทะเลราตรี (ซึ่งคือเรื่องแรกในนวนิยายชุดปริศนามาเลศ) ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่ตัวเองก็สามารถเขียนนิยายจบกับเขาเหมือนกัน เป็นเวลาเกือบครึ่งปี กว่าที่มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ จะประกาศผลรางวัล ระหว่างนั้นผมก็เขียนทะเลราตรีจบพอดี คราวนี้รวบรวมความกล้าส่งต้นฉบับไปยังนิตยสารสกุลไทย – นิตยสารที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้ ส่งไปทางไปรษณีย์ตามระเบียบการส่งต้นฉบับในสมัยนั้น หลังจากส่งทะเลราตรีไปยังสกุลไทยได้ไม่นาน มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ ก็ประกาศรางวัล ปรากฏว่าเบื้องบรรพ์ได้รางวัลชมเชยในปีนั้น (พ.ศ.๒๕๔๔) ในวันรับรางวัล ผมได้รับรางวัลจากมือของคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์ บรรณาธิการอาวุโสของสกุลไทย คำที่คุณสุภัทรกล่าวกับผมบนเวที และผมไม่เคยลืมมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือ คุณสุภัทรบอกว่า ท่านจำได้ว่าผมคือนักเขียนที่ส่งนวนิยายเรื่องทะเลราตรีไปยังสกุลไทย ท่านอ่านแล้ว ชอบมาก และจะนำลงให้เร็วๆ นี้ คำพูดประโยคนั้นของอาจารย์สุภัทร ทำให้หัวใจของผมพองฟูเป็นอย่างมาก ทั้งตื่นเต้นและดีใจ เหมือนได้รางวัลพร้อมกันถึงสองรางวัล และนั่นคือจุดเริ่มต้นของพงศกร บนเส้นทางสายวรรณกรรมครับ ถึงบัดนี้ ปีพ.ศ.๒๕๖๖ ผ่านมาแล้ว ๒๒ ปี แต่ผมยังจำบรรยากาศของวันงานได้เป็นอย่างดี จำวินาทีแรกที่ได้มีหนังสือที่ตัวเองเขียน สำเร็จเป็นรูปเล่มอยู่ในมือ ปีนี้ เบื้องบรรพ์มีโอกาสกลับมาสู่สายตาของท่านผู้อ่านอีกครั้งหนึ่ง หลายท่านที่เคยรู้จักผมจากนวนิยายเรื่องอื่น เมื่อได้มาอ่านเบื้องบรรพ์ คงพบ ‘เค้าเงื่อน’ อะไรบางอย่างที่เริ่มต้นตั้งแต่นวนิยายเรื่องนี้แล้ว ในขณะเดียวกันก็อาจจะพบกับความไม่ลงตัวอะไรอยู่บ้าง จึงอยากขอให้ท่านได้นึกไว้ว่านวนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของนักเขียน และเขียนขึ้นเมื่อเวลาผ่านมานาน สภาพสังคม บ้านเมือง และผู้คนในเวลานั้นมีความแตกต่างจากในเวลานี้เป็นอย่างมาก ตำนานเรื่องผาแดงนางไอ่ เป็นตำนานที่คนอีสานรู้จักกันเป็นอย่างดี ความคิดเรื่องเบื้องบรรพ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ ๔ มีโอกาสไปออกภาคสนามในวิชาเวชศาสตร์ชุมชน และวันหนึ่งไปนั่งรับลมเล่นที่ริมบึงหนองหาน อ.กุมภวาปี จ.อุดรธานี จินตนาการของผมเริ่มทำงาน และเกิดความคิดว่า หากตำนานผาแดงนางไอ่มีเค้ามูลเรื่องจริงแล้ว ใต้บึงน้ำแห่งนี้ คงจะมีซากเมืองโบราณอยู่เป็นแน่แท้ เมื่อได้มีโอกาสศึกษาประวัติศาสตร์ของทางอีสานในเวลาต่อมา จึงพบว่าในหนองหาน กุมภวาปีนั้น มีการขุดค้นพบเศษกระเบื้องและภาชนะดินเผาที่มีอายุโบราณย้อนหลังไปได้นับพันปี เป็นหลักฐานว่าเคยมีมนุษย์อยู่อาศัยในบริเวณที่เป็นบึงในอดีตกาลจริงๆ เค้าโครงเรื่องเบื้องบรรพ์จึงเริ่มชัดเจนขึ้น มาถึงอีกหนึ่งประเด็นที่ต้องตัดสินใจเมื่อจะเริ่มเขียนเบื้องบรรพ์ นั่นก็คือ ภาคอีสานมีหนองหานอยู่สองแห่ง คือที่ จ.อุดรธานี และที่ จ.สกลนคร ตำนานของผาแดงนางไอ่ก็ถูกเล่าขานเหมือนๆ กันทั้งสองแห่ง แล้วจะเลือกที่ใดเป็นฉากในเรื่อง หลังจากเปรียบเทียบข้อมูลทั้งหมดที่มีในปัจจุบันแล้ว ผมตัดสินใจเลือก จ.อุดรธานี โดยอ้างอิงข้อมูลจากสารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง ที่จัดพิมพ์ขึ้นโดยมูลนิธิธนาคารไทยพาณิชย์ครับ ขอขอบคุณสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ที่กล้าหาญหยิบเอาเบื้องบรรพ์ขึ้นมาพิมพ์ซ้ำอีกครั้ง ท่ามกลางสภาวะตกต่ำของวงการสื่อสิ่งพิมพ์เป็นอย่างมาก ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่ให้การสนับสนุนนักเขียนเล็กๆ คนหนึ่ง ให้เติบโตขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ ให้กำลังใจและคำติชมที่มีประโยชน์เป็นอย่างมาก แฟนนักอ่านของผมหลายคนเริ่มติดตามงานของผมมาตั้งแต่เบื้องบรรพ์ และติดตามกันต่อมาจนถึงทุกวันนี้...๒๒ ปีแล้วนะครับที่เรายังรักกัน ผมยังจดจำทุกท่านได้ไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณพี่ต้อย – พรรณพิมล คชะสุต บุคคลแรกที่ได้อ่านเบื้องบรรพ์ ให้คำแนะนำและช่วยตรวจทานต้นฉบับให้โดยละเอียด จะบอกว่าพี่ต้อยคือบรรณาธิการคนแรกของพงศกร ก็คงไม่ผิดนัก ขอบพระคุณคุณพ่อ คุณแม่ ครูอาจารย์ของผมทุกท่าน ที่อบรมสั่งสอน ให้วิชาความรู้กับผม สนับสนุนผมในทุกๆ ทาง ให้ผมได้ก้าวเดินตามความฝันของตนเอง รวมถึงเป็นที่พักพิงให้กับผมยามอ่อนล้าหมดกำลังใจ ขอขอบคุณมูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ และกรรมการผู้ตัดสินทุกท่าน ที่ให้โอกาสนักเขียนหน้าใหม่ เป็นเวทีให้กับคนที่อยากเขียนหนังสือ ได้แสดงออกและเผยแพร่ผลงานของตัวเองครับ สุดท้ายนี้ หากนวนิยายเรื่องเบื้องบรรพ์จะมีคุณความดีใดอยู่บ้าง ผมขอมอบให้กับบรรพชนชาวอีสาน ผู้สืบทอดตำนานผาแดงและนางไอ่ ผ่านกาลเวลาเนิ่นนาน เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่ล้ำค่าที่ส่งมอบมาให้กับลูกหลานรุ่นหลัง ขอขอบพระคุณครับ