นักเขียนสายอินดี้ ‘นาคเหรา’ เขียนนวนิยายเล่มนี้ทำให้ต้องยอมรับว่า แม้ไม่เคยเป็นติ่งเกาหลี ก็เผลอมีใจให้แล้วเต็มๆ ตัวละครเอกของเรา ‘บยอล’ เป็นชนชั้นชอนมินที่ต้อยต่ำ แต่มีความรักกับ ‘องค์ชายแฮอิน’ ซึ่งอยู่ในชนชั้นกษัตริย์…นี่มิใช่เรื่องโชคร้ายหรืออย่างไร…แต่ชะตาฟ้าลิขิตชีวิตจึงเลือกได้ยากนัก รักแท้กับการเสียสละนั่นต่างหากเป็นสิ่งที่ได้ยินกันมาตลอด ‘นาคเหรา’ มีท่วงท่าบรรยายเรื่องได้สนุก ไม่เนิบเนือย แต่ก็ไม่รวบรัด และไม่ต้องคำนึงถึงความหนา เพราะอ่านเพลินเกินนับจำนวนหน้า ทั้งเนื้อเรื่องก็เข้าตำรา ‘เสน่ห์ปลายจวัก สามีรัก สามีหลง’ อีกด้วย อาหารตำรับซูรากัน หรือตำรับวังหลวง มีความน่าสนใจที่ทำให้รู้จักวัฒนธรรมการกินแบบวิถีเกาหลีโบราณ ซึ่งคนไทยจำนวนมากติดตามและนิยมชมชอบกันอยู่แล้ว นอกจากนี้รายละเอียดชื่อขนมแปลกๆ อาหารชนิดต่างๆ รวมถึงชื่อของสถานที่สำคัญและการเรียกยศตำแหน่ง ผู้เขียนยังได้รวบรวมไว้เพื่อประโยชน์สำหรับผู้อ่านในตอนท้ายเล่มด้วย เหนืออื่นใด ความนัยระหว่างบรรทัดของเรื่องราวความรักต่างชนชั้นนี้ ยังบอกเราว่า ความสุขจะมีค่าพอก็เมื่อได้มาหลังจากความทุกข์ที่เคี่ยวกรำ เสมือนรสขมมาก่อนรสหวานย่อมฉ่ำลิ้น และชุ่มในรสชาติมากกว่า สิ่งที่มีความหมายต่อชีวิตผู้ใดก็ตาม คือความอิ่มเอมและปีติสุขของผู้นั้น ไม่สำคัญว่าจะสูงค่าหรือว่าด้อยราคา แต่หากมีความหมายต่อใจแล้ว ก็นับว่าคู่ควรกับรอยยิ้มที่สวยงามและน้ำตาแห่งความตื้นตันเสมอ

นักเขียนสายอินดี้ ‘นาคเหรา’ เขียนนวนิยายเล่มนี้ทำให้ต้องยอมรับว่า แม้ไม่เคยเป็นติ่งเกาหลี ก็เผลอมีใจให้แล้วเต็มๆ ตัวละครเอกของเรา ‘บยอล’ เป็นชนชั้นชอนมินที่ต้อยต่ำ แต่มีความรักกับ ‘องค์ชายแฮอิน’ ซึ่งอยู่ในชนชั้นกษัตริย์…นี่มิใช่เรื่องโชคร้ายหรืออย่างไร…แต่ชะตาฟ้าลิขิตชีวิตจึงเลือกได้ยากนัก รักแท้กับการเสียสละนั่นต่างหากเป็นสิ่งที่ได้ยินกันมาตลอด ‘นาคเหรา’ มีท่วงท่าบรรยายเรื่องได้สนุก ไม่เนิบเนือย แต่ก็ไม่รวบรัด และไม่ต้องคำนึงถึงความหนา เพราะอ่านเพลินเกินนับจำนวนหน้า ทั้งเนื้อเรื่องก็เข้าตำรา ‘เสน่ห์ปลายจวัก สามีรัก สามีหลง’ อีกด้วย อาหารตำรับซูรากัน หรือตำรับวังหลวง มีความน่าสนใจที่ทำให้รู้จักวัฒนธรรมการกินแบบวิถีเกาหลีโบราณ ซึ่งคนไทยจำนวนมากติดตามและนิยมชมชอบกันอยู่แล้ว นอกจากนี้รายละเอียดชื่อขนมแปลกๆ อาหารชนิดต่างๆ รวมถึงชื่อของสถานที่สำคัญและการเรียกยศตำแหน่ง ผู้เขียนยังได้รวบรวมไว้เพื่อประโยชน์สำหรับผู้อ่านในตอนท้ายเล่มด้วย เหนืออื่นใด ความนัยระหว่างบรรทัดของเรื่องราวความรักต่างชนชั้นนี้ ยังบอกเราว่า ความสุขจะมีค่าพอก็เมื่อได้มาหลังจากความทุกข์ที่เคี่ยวกรำ เสมือนรสขมมาก่อนรสหวานย่อมฉ่ำลิ้น และชุ่มในรสชาติมากกว่า สิ่งที่มีความหมายต่อชีวิตผู้ใดก็ตาม คือความอิ่มเอมและปีติสุขของผู้นั้น ไม่สำคัญว่าจะสูงค่าหรือว่าด้อยราคา แต่หากมีความหมายต่อใจแล้ว ก็นับว่าคู่ควรกับรอยยิ้มที่สวยงามและน้ำตาแห่งความตื้นตันเสมอ