เราทุกคนต่างคงเคยมีช่วงเวลาในชีวิตให้ต้องคิดอยู่บ้าง ว่าจะเลือกเป็นคนแบบไหนดีในสถานการณ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่นที่ ‘ภุมเรศ’ ได้เลือกแล้ว เขาเลือกรับไม้ต่อความแค้นจากบิดา เลือกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในความพยาบาท เลือกเป็นเพชฌฆาตที่ไม่มีคำถามใดจะถามเหยื่อ นอกเสียจากรอวันจดมีดลงมือทวงแค้นแทนครอบครัวให้ได้ผลสาหัสที่สุด ก็เมื่อนิยายเรื่องนี้ดำเนินเรื่องด้วยความคุมแค้นเสียแล้ว สิ่งที่ปรากฏชัดก็คืออำนาจของกิเลสที่ถูกสะสมไว้จนมีปริมาณมากพอจะขัดขวางโอกาสของบุคคล ผู้แม้มีสำนึกดี ก็ยากจะบรรลุถึงความดีที่อาจอยู่ลึกลงไปในใจได้ แต่ความสมใจของผู้ใฝ่พยาบาทคงไม่ต่างจาก ‘ภุมเรศ’ ในเรื่องนี้นัก ยิ่งสมเจตนาและก้าวสู่เป้าหมายแห่งชัยชนะมากเท่าไร เมื่อเหลียวกลับมามองดูข้างหลัง ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่า เขาทิ้งชีวิตให้ห่างจากความสุขมากขึ้นทุกที ‘วิมานไฟ’ ไม่เพียงชูประเด็นหลักเพื่อแสดงผลลัพธ์ที่วอดวายอันเกิดจากไฟแค้น แต่มากไปกว่านั้นยังทำให้เห็นภาพเด่นของตัวละครจำนวนหนึ่ง ซึ่งตกอยู่ในความเขลา เหตุเพราะมี รัก โกรธ หลง เป็นตัวผลักดันคอยจะปิดกั้นความจริงไว้ตลอดเวลา นี่ถ้ามนุษย์เราเปิดมุมมองให้กว้างขึ้นและคิดไตร่ตรองด้วยความเฉลียวใจสักนิด ตัดอคติทิ้งออกบ้าง ก็จะเห็นความเป็นไปที่ปรากฏชัด คงไม่มีหมอกมัวแห่งความลวงใดๆ มาบังตาได้อีก เพราะในที่สุดแล้ว เรื่องราวที่ผ่านไป ไม่ว่าง่ายหรือยาก ทุกข์หรือสุข ก็อยู่ที่เรากล้าเผชิญและยอมรับให้ได้ว่า ‘นี่แหละคือสิ่งที่ชีวิตมักปรารภกับเราทุกคนเสมอ…มิใช่หรือ?’

เราทุกคนต่างคงเคยมีช่วงเวลาในชีวิตให้ต้องคิดอยู่บ้าง ว่าจะเลือกเป็นคนแบบไหนดีในสถานการณ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่นที่ ‘ภุมเรศ’ ได้เลือกแล้ว เขาเลือกรับไม้ต่อความแค้นจากบิดา เลือกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในความพยาบาท เลือกเป็นเพชฌฆาตที่ไม่มีคำถามใดจะถามเหยื่อ นอกเสียจากรอวันจดมีดลงมือทวงแค้นแทนครอบครัวให้ได้ผลสาหัสที่สุด ก็เมื่อนิยายเรื่องนี้ดำเนินเรื่องด้วยความคุมแค้นเสียแล้ว สิ่งที่ปรากฏชัดก็คืออำนาจของกิเลสที่ถูกสะสมไว้จนมีปริมาณมากพอจะขัดขวางโอกาสของบุคคล ผู้แม้มีสำนึกดี ก็ยากจะบรรลุถึงความดีที่อาจอยู่ลึกลงไปในใจได้ แต่ความสมใจของผู้ใฝ่พยาบาทคงไม่ต่างจาก ‘ภุมเรศ’ ในเรื่องนี้นัก ยิ่งสมเจตนาและก้าวสู่เป้าหมายแห่งชัยชนะมากเท่าไร เมื่อเหลียวกลับมามองดูข้างหลัง ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่า เขาทิ้งชีวิตให้ห่างจากความสุขมากขึ้นทุกที ‘วิมานไฟ’ ไม่เพียงชูประเด็นหลักเพื่อแสดงผลลัพธ์ที่วอดวายอันเกิดจากไฟแค้น แต่มากไปกว่านั้นยังทำให้เห็นภาพเด่นของตัวละครจำนวนหนึ่ง ซึ่งตกอยู่ในความเขลา เหตุเพราะมี รัก โกรธ หลง เป็นตัวผลักดันคอยจะปิดกั้นความจริงไว้ตลอดเวลา นี่ถ้ามนุษย์เราเปิดมุมมองให้กว้างขึ้นและคิดไตร่ตรองด้วยความเฉลียวใจสักนิด ตัดอคติทิ้งออกบ้าง ก็จะเห็นความเป็นไปที่ปรากฏชัด คงไม่มีหมอกมัวแห่งความลวงใดๆ มาบังตาได้อีก เพราะในที่สุดแล้ว เรื่องราวที่ผ่านไป ไม่ว่าง่ายหรือยาก ทุกข์หรือสุข ก็อยู่ที่เรากล้าเผชิญและยอมรับให้ได้ว่า ‘นี่แหละคือสิ่งที่ชีวิตมักปรารภกับเราทุกคนเสมอ…มิใช่หรือ?’