ช่วงที่ผมเขียน ‘วังพญาพราย’ เป็นช่วงเวลาที่สังคมมีความเปลี่ยนแปลงมากมายหลายด้าน ในความเป็นคนต่างจังหวัด ผมเห็นการเข้ามาของห้างสะดวกซื้อ ที่กลืนกินร้านโชห่วยและร้านค้าปลีกเล็กๆ ให้ค่อยๆ หายไป พร้อมกันนั้น วิถีชีวิตเรียบง่ายของผู้คนในสังคมชนบทก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน ความที่อยากบันทึกเรื่องราวเหล่านี้เอาไว้ จึงทำให้เกิดเรื่อง ‘วังพญาพราย’ ขึ้น ประกอบกับผมมีน้าคนหนึ่งที่เป็นคนมีประสบการณ์แปลกๆ ได้เจอกับเรื่องราวแปลกๆ มากมายมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก มีเรื่องหนึ่งที่น้าเล่าให้ฟังแล้วผมจำขึ้นใจมาจนถึงวันนี้ก็คือ สมัยที่น้ายังเป็นเด็ก ตายายปลูกบ้านอยู่ริมบึงน้ำขนาดใหญ่ น้าเล่าว่า คืนวันหนึ่ง เป็นวันพระจันทร์เพ็ญเต็มดวง น้าตื่นขึ้นมากลางดึก ได้ยินเสียงคนแถวบึงน้ำ เลยแอบย่องออกไปดู ปรากฏว่าเห็นมีผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก นั่งอยู่บนโขดหินริมบึง และใช้หวีทองคำหวีผมที่ยาวสลวย พอน้าเดินออกไปดูใกล้ๆ เพราะสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ก็ปรากฏว่าเธอกระโดดน้ำหายไปเลย จังหวะนั้นเองที่น้าเห็นว่ากายท่อนล่างของผู้หญิงคนนั้นมีเกล็ดเหมือนปลา สรุปว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นนางเงือก หลังจากวันนั้น น้าก็ตกใจกลัวจนจับไข้อยู่หลายวัน ตาและยายสั่งไม่ให้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง น้าก็เลยเก็บเรื่องเอาไว้ จนวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปนานหลายสิบปี จึงเล่าให้หลานอย่างผมฟัง ไม่มีใครรู้ว่านั่นคือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงจินตนาการของน้า แต่เรื่องเล่านั้นทำให้เด็กอย่างผมเก็บเอามาจินตนาการต่อเนื่องได้อีกยาว จนเกิดเป็น ‘วังพญาพราย’ ในวันนี้ หาก ‘วังพญาพราย’ จะมีความดีใดๆ เกิดขึ้น ผมก็ขอยกความดีนั้นให้น้างอก-สุมาลี ผู้เป็นต้นธารของเรื่องราวนางเงือกนั่งหวีผมบนโขดหินริมบึงน้ำ ให้เราได้อ่านกันด้วยความสนุกสนานในวันนี้ครับ พงศกร

ช่วงที่ผมเขียน ‘วังพญาพราย’ เป็นช่วงเวลาที่สังคมมีความเปลี่ยนแปลงมากมายหลายด้าน ในความเป็นคนต่างจังหวัด ผมเห็นการเข้ามาของห้างสะดวกซื้อ ที่กลืนกินร้านโชห่วยและร้านค้าปลีกเล็กๆ ให้ค่อยๆ หายไป พร้อมกันนั้น วิถีชีวิตเรียบง่ายของผู้คนในสังคมชนบทก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน ความที่อยากบันทึกเรื่องราวเหล่านี้เอาไว้ จึงทำให้เกิดเรื่อง ‘วังพญาพราย’ ขึ้น ประกอบกับผมมีน้าคนหนึ่งที่เป็นคนมีประสบการณ์แปลกๆ ได้เจอกับเรื่องราวแปลกๆ มากมายมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก มีเรื่องหนึ่งที่น้าเล่าให้ฟังแล้วผมจำขึ้นใจมาจนถึงวันนี้ก็คือ สมัยที่น้ายังเป็นเด็ก ตายายปลูกบ้านอยู่ริมบึงน้ำขนาดใหญ่ น้าเล่าว่า คืนวันหนึ่ง เป็นวันพระจันทร์เพ็ญเต็มดวง น้าตื่นขึ้นมากลางดึก ได้ยินเสียงคนแถวบึงน้ำ เลยแอบย่องออกไปดู ปรากฏว่าเห็นมีผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก นั่งอยู่บนโขดหินริมบึง และใช้หวีทองคำหวีผมที่ยาวสลวย พอน้าเดินออกไปดูใกล้ๆ เพราะสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ก็ปรากฏว่าเธอกระโดดน้ำหายไปเลย จังหวะนั้นเองที่น้าเห็นว่ากายท่อนล่างของผู้หญิงคนนั้นมีเกล็ดเหมือนปลา สรุปว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นนางเงือก หลังจากวันนั้น น้าก็ตกใจกลัวจนจับไข้อยู่หลายวัน ตาและยายสั่งไม่ให้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง น้าก็เลยเก็บเรื่องเอาไว้ จนวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปนานหลายสิบปี จึงเล่าให้หลานอย่างผมฟัง ไม่มีใครรู้ว่านั่นคือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงจินตนาการของน้า แต่เรื่องเล่านั้นทำให้เด็กอย่างผมเก็บเอามาจินตนาการต่อเนื่องได้อีกยาว จนเกิดเป็น ‘วังพญาพราย’ ในวันนี้ หาก ‘วังพญาพราย’ จะมีความดีใดๆ เกิดขึ้น ผมก็ขอยกความดีนั้นให้น้างอก-สุมาลี ผู้เป็นต้นธารของเรื่องราวนางเงือกนั่งหวีผมบนโขดหินริมบึงน้ำ ให้เราได้อ่านกันด้วยความสนุกสนานในวันนี้ครับ พงศกร