เมื่อวัตถุโบราณล้ำค่า ถูกนักล่าหมายตาจะได้ครอบครอง และมิใช่เพื่อเป็นเจ้าของ แต่เพื่อผ่องถ่ายเอากำไรในการค้า โดยหวังจะทำราคาได้เหลือเชื่อ เช่นนั้นแล้วศิลปวัตถุที่น่าจะได้มือดีเก็บรักษาไว้ด้วยอาจมีเพียงชิ้นเดียวในโลก รวมถึงเทวรูป ทับหลัง เครื่องประดับเครื่องใช้ อันบ่งบอกยุคสมัยความเป็นมาของประเทศ และเหมาะจะตั้งสง่าอยู่ในพิพิธภัณฑ์นั้น ควรละหรือ...ที่จะปล่อยให้หลุดลอยสูญหาย ไปอยู่ในกรุสมบัติเศรษฐีแห่งหนึ่งแห่งใดในต่างแดน ด้วยน้ำมือของคนบางจำพวกที่มากเล่ห์เพทุบาย...แต่ไร้สำนึก สายสนกลในที่เชื่อมทอดเส้นทางให้โบราณวัตถุของไทยเล็ดลอดจากในสู่นอกประเทศนั้น แสนวกวนมากด้วยขั้นตอน เป็นขบวนการต่อเนื่องเช่นนี้มายาวนาน และสามารถผ่านฉลุยไปได้...ไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้น แต่น่าอัศจรรย์นัก ที่บ่อยครั้งมีผู้ประจักษ์ถึงความลึกลับอันซ่อนอยู่ในวัตถุโบราณสำคัญบางชิ้น ดังพุทธศิลป์ที่ผ่านพิธีปลุกเสก วัตถุล้ำค่าที่ไม่เพียงปรากฏเป็นรูปลักษณ์สวยงาม หากยังแฝงด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น และเชื่อกันว่า “บุคคลไม่อาจนำผ่านออกไปได้ดังใจหมาย” หรือที่ลักลอบนำออกไปได้แล้ว แม้นานจนครึ่งศตวรรษ ท้ายที่สุดก็มีเหตุให้ได้กลับมายืนหนึ่งเพื่อเป็นมิ่งเป็นศรี เป็นสิริมงคล ให้ลูกหลานยลด้วยตา ปีติด้วยใจ ประหนึ่งได้รับ “รสอมฤต” อิ่มเอิบในชีวิตอย่างอธิบายยาก...หากมิได้รับรสนั้นเอง “รสอมฤต” จึงเป็นนวนิยายเรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนไม่เพียงประสงค์จะเล่าเรื่องเพื่อความบันเทิงเป็นแขนงใหญ่ แต่หวังกระตุ้นหัวใจคนไทยเราให้หวงแหนและร่วมรักษาสมบัติชาติอันเป็นมรดกตกทอด ที่มีความหมายในทุกเส้นสายและเหลี่ยมมุมสืบไป

เมื่อวัตถุโบราณล้ำค่า ถูกนักล่าหมายตาจะได้ครอบครอง และมิใช่เพื่อเป็นเจ้าของ แต่เพื่อผ่องถ่ายเอากำไรในการค้า โดยหวังจะทำราคาได้เหลือเชื่อ เช่นนั้นแล้วศิลปวัตถุที่น่าจะได้มือดีเก็บรักษาไว้ด้วยอาจมีเพียงชิ้นเดียวในโลก รวมถึงเทวรูป ทับหลัง เครื่องประดับเครื่องใช้ อันบ่งบอกยุคสมัยความเป็นมาของประเทศ และเหมาะจะตั้งสง่าอยู่ในพิพิธภัณฑ์นั้น ควรละหรือ...ที่จะปล่อยให้หลุดลอยสูญหาย ไปอยู่ในกรุสมบัติเศรษฐีแห่งหนึ่งแห่งใดในต่างแดน ด้วยน้ำมือของคนบางจำพวกที่มากเล่ห์เพทุบาย...แต่ไร้สำนึก สายสนกลในที่เชื่อมทอดเส้นทางให้โบราณวัตถุของไทยเล็ดลอดจากในสู่นอกประเทศนั้น แสนวกวนมากด้วยขั้นตอน เป็นขบวนการต่อเนื่องเช่นนี้มายาวนาน และสามารถผ่านฉลุยไปได้...ไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้น แต่น่าอัศจรรย์นัก ที่บ่อยครั้งมีผู้ประจักษ์ถึงความลึกลับอันซ่อนอยู่ในวัตถุโบราณสำคัญบางชิ้น ดังพุทธศิลป์ที่ผ่านพิธีปลุกเสก วัตถุล้ำค่าที่ไม่เพียงปรากฏเป็นรูปลักษณ์สวยงาม หากยังแฝงด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น และเชื่อกันว่า “บุคคลไม่อาจนำผ่านออกไปได้ดังใจหมาย” หรือที่ลักลอบนำออกไปได้แล้ว แม้นานจนครึ่งศตวรรษ ท้ายที่สุดก็มีเหตุให้ได้กลับมายืนหนึ่งเพื่อเป็นมิ่งเป็นศรี เป็นสิริมงคล ให้ลูกหลานยลด้วยตา ปีติด้วยใจ ประหนึ่งได้รับ “รสอมฤต” อิ่มเอิบในชีวิตอย่างอธิบายยาก...หากมิได้รับรสนั้นเอง “รสอมฤต” จึงเป็นนวนิยายเรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนไม่เพียงประสงค์จะเล่าเรื่องเพื่อความบันเทิงเป็นแขนงใหญ่ แต่หวังกระตุ้นหัวใจคนไทยเราให้หวงแหนและร่วมรักษาสมบัติชาติอันเป็นมรดกตกทอด ที่มีความหมายในทุกเส้นสายและเหลี่ยมมุมสืบไป