เช้าวันนั้น ‘ธวัชบุรี’ ไม่ได้ไปพบเพื่อนตามนัด และ ‘นินอย’ ก็หายไปตลอดกาล ไม่มีคำอำลา ไม่มีร่องรอย เหลือเพียงเศษผ้าจากเสื้อบารองสีช็อกโกแลตที่ขาดวิ่น ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ บารอง…ชุดประจำชาติของฟิลิปปินส์ ที่นินอยตั้งใจนำมาให้เขาในวันนั้น

เพื่อหาคำตอบว่านินอยหายไปไหน เบาะแสเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนจึงถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง การตามหาที่ธวัชบุรีและ ‘แจสมิน’ คิดว่าจะช่วยให้พบเพื่อน กลับพาพวกเขาไปสู่สิ่งที่น่ากลัวกว่า นั่นคือ ‘อัสวัง’ อสูรร้ายในตำนานที่อาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปในครั้งนี้

ความจริง ความลับ ความลวง ที่ใครบางคนเลือกฝังมันไว้เพื่อไม่ให้ใครพบเห็น ความผิดบาปที่ต้องปิดบังซ่อนเร้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม บางความลับถูกปิดไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง และการค้นหาของเขากับเธอในครั้งนี้ ก็มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเช่นกัน

▪️บาปบารอง

- โดย พงศกร

- นวนิยายซีรีส์ผ้าเรื่องที่ 11 

- จำนวน 464 หน้า

---

คุยกันก่อนอ่าน

ผมเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่ฟิลิปปินส์ช่วงเวลาสั้นๆ ตอนวัยเด็ก ผมและแม่ติดตามคุณพ่อซึ่งเป็นทหารไปอยู่มะนิลาครับ ถึงวันนี้แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมก็ยังจำความสุข ความสนุกสนาน มิตรภาพของเพื่อนที่นั่นได้ดี

ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีหลายอย่างใกล้เคียงกับประเทศไทยมาก ไม่ว่าจะเป็นผู้คน อัธยาศัยไมตรีของพวกเขา อาหารฟิลิปปินส์อร่อยมากครับ และผลไม้ก็หน้าตาคล้ายกับผลไม้ไทย ที่สำคัญ ฟิลิปปินส์มีวัฒนธรรมที่งดงามและน่าสนใจมาก โดยเฉพาะชุดประจำชาติ

ผู้ชายจะสวมเสื้อแขนยาวที่เรียกว่า บารองตากาล็อก ซึ่งตัดเย็บจากผ้าใยสับปะรด ปักลวดลาย และฉลุสวยงาม ส่วนชุดของผู้หญิงเป็นกระโปรงยาว สวมเสื้อแขนสั้น จับจีบยกตั้งเหนือไหล่คล้ายๆ กับปีกผีเสื้อ เรียกว่า บาลินตาวัก สมัยเด็กผมก็เคยมีชุดบารองกับเขาด้วยเช่นกัน และทั้งหมดนั้นทำให้ความทรงจำที่ผมมีต่อฟิลิปปินส์เป็นภาพสวยงาม และมีความสุขทุกครั้งที่ได้นึกถึง

เมื่อเขียนนวนิยายในซีรีส์ผ้า ก็มีคำถามว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวของประเทศฟิลิปปินส์บ้าง ผมใช้เวลาเตรียมข้อมูลอยู่นาน และรวบรวมประเด็นที่ต้องการสื่อสาร จนทุกอย่างครบถ้วน แจ่มชัดในใจ จึงเริ่มลงมือเขียน ‘บาปบารอง’ ที่อยู่ในมือของผู้อ่านเล่มนี้แล้ว

นอกจากจะได้เห็นภาพของฟิลิปปินส์ ผมจะชวนพวกเราดำดิ่งไปในปัญหาที่เกิดขึ้น…ไม่เฉพาะแต่ฟิลิปปินส์ ทว่าปัญหานี้เกิดขึ้นกับหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นั่นก็คือปัญหาเรื่องเด็กหาย คนหาย เรื่องของการค้าบริการทางเพศ ซึ่งผมได้ผสมผสานประเด็นทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน

อยากชวนให้ผู้อ่านได้ร่วมเดินทางไปกับธวัชบุรีและแจสมิน ในการติดตามหาเพื่อนของเขาคนหนึ่งที่หายตัวไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ระหว่างทางของการค้นหาในครั้งนี้ผมเชื่อว่ามันจะจุดประกาย ประเด็นความคิดหลายอย่างให้กับท่านผู้อ่านได้กลับไปขบคิดต่อ พร้อมกับได้รับความสนุกสนานจากการอ่านไปด้วยกัน อันเป็นวัตถุประสงค์สูงสุดของนักเขียนคนนี้

ขอขอบคุณครับที่ติดตามผลงานผมมาตลอด กำลังใจจากนักอ่าน ทำให้พงศกรมีความสุขทุกครั้งและตั้งใจที่จะสร้างสรรค์ผลงานดีๆ อย่างต่อเนื่องตลอดไป

พงศกร

เช้าวันนั้น ‘ธวัชบุรี’ ไม่ได้ไปพบเพื่อนตามนัด และ ‘นินอย’ ก็หายไปตลอดกาล ไม่มีคำอำลา ไม่มีร่องรอย เหลือเพียงเศษผ้าจากเสื้อบารองสีช็อกโกแลตที่ขาดวิ่น ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ บารอง…ชุดประจำชาติของฟิลิปปินส์ ที่นินอยตั้งใจนำมาให้เขาในวันนั้น

เพื่อหาคำตอบว่านินอยหายไปไหน เบาะแสเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนจึงถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง การตามหาที่ธวัชบุรีและ ‘แจสมิน’ คิดว่าจะช่วยให้พบเพื่อน กลับพาพวกเขาไปสู่สิ่งที่น่ากลัวกว่า นั่นคือ ‘อัสวัง’ อสูรร้ายในตำนานที่อาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปในครั้งนี้

ความจริง ความลับ ความลวง ที่ใครบางคนเลือกฝังมันไว้เพื่อไม่ให้ใครพบเห็น ความผิดบาปที่ต้องปิดบังซ่อนเร้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม บางความลับถูกปิดไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง และการค้นหาของเขากับเธอในครั้งนี้ ก็มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเช่นกัน

▪️บาปบารอง

- โดย พงศกร

- นวนิยายซีรีส์ผ้าเรื่องที่ 11 

- จำนวน 464 หน้า

---

คุยกันก่อนอ่าน

ผมเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่ฟิลิปปินส์ช่วงเวลาสั้นๆ ตอนวัยเด็ก ผมและแม่ติดตามคุณพ่อซึ่งเป็นทหารไปอยู่มะนิลาครับ ถึงวันนี้แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมก็ยังจำความสุข ความสนุกสนาน มิตรภาพของเพื่อนที่นั่นได้ดี

ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีหลายอย่างใกล้เคียงกับประเทศไทยมาก ไม่ว่าจะเป็นผู้คน อัธยาศัยไมตรีของพวกเขา อาหารฟิลิปปินส์อร่อยมากครับ และผลไม้ก็หน้าตาคล้ายกับผลไม้ไทย ที่สำคัญ ฟิลิปปินส์มีวัฒนธรรมที่งดงามและน่าสนใจมาก โดยเฉพาะชุดประจำชาติ

ผู้ชายจะสวมเสื้อแขนยาวที่เรียกว่า บารองตากาล็อก ซึ่งตัดเย็บจากผ้าใยสับปะรด ปักลวดลาย และฉลุสวยงาม ส่วนชุดของผู้หญิงเป็นกระโปรงยาว สวมเสื้อแขนสั้น จับจีบยกตั้งเหนือไหล่คล้ายๆ กับปีกผีเสื้อ เรียกว่า บาลินตาวัก สมัยเด็กผมก็เคยมีชุดบารองกับเขาด้วยเช่นกัน และทั้งหมดนั้นทำให้ความทรงจำที่ผมมีต่อฟิลิปปินส์เป็นภาพสวยงาม และมีความสุขทุกครั้งที่ได้นึกถึง

เมื่อเขียนนวนิยายในซีรีส์ผ้า ก็มีคำถามว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวของประเทศฟิลิปปินส์บ้าง ผมใช้เวลาเตรียมข้อมูลอยู่นาน และรวบรวมประเด็นที่ต้องการสื่อสาร จนทุกอย่างครบถ้วน แจ่มชัดในใจ จึงเริ่มลงมือเขียน ‘บาปบารอง’ ที่อยู่ในมือของผู้อ่านเล่มนี้แล้ว

นอกจากจะได้เห็นภาพของฟิลิปปินส์ ผมจะชวนพวกเราดำดิ่งไปในปัญหาที่เกิดขึ้น…ไม่เฉพาะแต่ฟิลิปปินส์ ทว่าปัญหานี้เกิดขึ้นกับหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นั่นก็คือปัญหาเรื่องเด็กหาย คนหาย เรื่องของการค้าบริการทางเพศ ซึ่งผมได้ผสมผสานประเด็นทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน

อยากชวนให้ผู้อ่านได้ร่วมเดินทางไปกับธวัชบุรีและแจสมิน ในการติดตามหาเพื่อนของเขาคนหนึ่งที่หายตัวไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ระหว่างทางของการค้นหาในครั้งนี้ผมเชื่อว่ามันจะจุดประกาย ประเด็นความคิดหลายอย่างให้กับท่านผู้อ่านได้กลับไปขบคิดต่อ พร้อมกับได้รับความสนุกสนานจากการอ่านไปด้วยกัน อันเป็นวัตถุประสงค์สูงสุดของนักเขียนคนนี้

ขอขอบคุณครับที่ติดตามผลงานผมมาตลอด กำลังใจจากนักอ่าน ทำให้พงศกรมีความสุขทุกครั้งและตั้งใจที่จะสร้างสรรค์ผลงานดีๆ อย่างต่อเนื่องตลอดไป

พงศกร