ผมเขียน ‘กลิ่นการเวก’ ขึ้นด้วยความคิดอยากเขียนนวนิยายผีที่มีความน่ากลัว ในขณะเดียวกันก็มีความสนุกสนานอยู่ด้วยกัน นับเป็นงานแนวทดลองของตนเองในเวลานั้น หลังจากที่กลิ่นการเวกได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับหนึ่ง ก็ได้รับเสียงตอบรับหลายกระแส นักอ่านที่เป็นรุ่นผู้ใหญ่จะไม่ชอบนวนิยายเรื่องนี้มากสักเท่าไรนัก ด้วยจะเป็นนวนิยายผีน่ากลัวก็ไม่ใช่ เป็นนวนิยายตลกก็ไม่เชิง ขณะที่นักอ่านรุ่นใหม่ขึ้นมาหน่อยจะชอบกลิ่นการเวกมาก ด้วยมีครบรสในเรื่องเดียว มีทั้งความน่ากลัวและตลกผสมผสานกันไป ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องนานาจิตตัง เป็นรสนิยมในการอ่านของผู้อ่านแต่ละช่วงวัย ซึ่งผมก็น้อมรับฟังด้วยความเคารพ ที่ประชุมสมาคมบรรณารักษ์แห่งสหรัฐอเมริกา ปี พ.ศ.๒๕๕๙ มีข้อสรุปเรื่องเทรนด์ของหนังสือนวนิยายในทศวรรษใหม่ มีประเด็นที่น่าสนใจมากคือ นักอ่านในปัจจุบันจะไม่ยึดติดกับแนวของนวนิยายรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งโดยเฉพาะอีกแล้ว นักอ่านในทศวรรษนี้นิยมนวนิยายที่มีหลากหลายรสหลากหลายแนวอยู่ภายในเรื่องเดียว กล่าวคือ หากเป็นนวนิยายผี ก็ขอให้มีเรื่องลึกลับ มีเรื่องตลก และมีเรื่องประวัติศาสตร์ผสมอยู่ด้วย หากเป็นนวนิยายโรมานซ์ ก็ขอให้มีเรื่องราวของสืบสวนสอบสวน เรื่องผี เรื่องตลกขบขันปนอยู่ในท้องเรื่อง เป็นอันว่ากลิ่นการเวกนั้นมาก่อนเวลาไปหลายปี ในวันนั้นผู้อ่านกลิ่นการเวกจึงรู้สึกประหลาดใจที่นวนิยายเรื่องนี้จึงมีทั้งความน่ากลัวและความตลกปนอยู่ด้วยกัน ความประหลาดใจประการที่สองของผม สำหรับกลิ่นการเวกก็คือ มีนักวิชาการด้านอักษรศาสตร์หลายท่านได้นำเอาเนื้อความไปวิเคราะห์ด้วยทฤษฎีต่างๆ แล้วพบว่า กลิ่นการเวกนั้นมีกลิ่นอายของ Queer Gothic อยู่เกือบตลอดทั้งเรื่อง ขอเรียนท่านผู้อ่านว่าขณะเขียนเรื่องนี้ขึ้นมานั้น ไม่ได้นำเอาทฤษฎีใดๆ มาเป็นโจทย์ตั้งต้นในการเขียน สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจมากที่สุดสำหรับการเขียนนวนิยายเรื่องนี้คือ เรื่องสั้นเลขานุการผี ของบรมครูเหม เวชกร ที่ผมอ่านตั้งแต่วัยเด็ก แล้วเกิดความประทับใจเป็นอย่างมากเท่านั้นจริงๆ เหตุการณ์หลักในกลิ่นการเวกเล่าถึงการทำงานของนักเขียนในเวลาที่ยังมีนิตยสารลงนวนิยายรายตอน ในวันนี้โลกเปลี่ยนไป ไม่มีนิตยสารที่ลงนวนิยายอีกแล้ว การได้มาอ่านกลิ่นการเวกในวันนี้จึงเหมือนกับการมองย้อนวงการนิตยสารไทยกลับไป ได้เห็นภาพที่เป็นเหมือนกับประวัติศาสตร์ไปแล้วในปัจจุบัน กลิ่นการเวกนั้นขาดจากแผงหนังสือไปนานพอสมควร เมื่อสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำกลับมาพิมพ์ใหม่อีกครั้งหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง หวังว่าท่านผู้อ่านคงจะอ่านกลิ่นการเวกด้วยความสนุกเหมือนกับผู้เขียนที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ผมเขียน ‘กลิ่นการเวก’ ขึ้นด้วยความคิดอยากเขียนนวนิยายผีที่มีความน่ากลัว ในขณะเดียวกันก็มีความสนุกสนานอยู่ด้วยกัน นับเป็นงานแนวทดลองของตนเองในเวลานั้น หลังจากที่กลิ่นการเวกได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับหนึ่ง ก็ได้รับเสียงตอบรับหลายกระแส นักอ่านที่เป็นรุ่นผู้ใหญ่จะไม่ชอบนวนิยายเรื่องนี้มากสักเท่าไรนัก ด้วยจะเป็นนวนิยายผีน่ากลัวก็ไม่ใช่ เป็นนวนิยายตลกก็ไม่เชิง ขณะที่นักอ่านรุ่นใหม่ขึ้นมาหน่อยจะชอบกลิ่นการเวกมาก ด้วยมีครบรสในเรื่องเดียว มีทั้งความน่ากลัวและตลกผสมผสานกันไป ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องนานาจิตตัง เป็นรสนิยมในการอ่านของผู้อ่านแต่ละช่วงวัย ซึ่งผมก็น้อมรับฟังด้วยความเคารพ ที่ประชุมสมาคมบรรณารักษ์แห่งสหรัฐอเมริกา ปี พ.ศ.๒๕๕๙ มีข้อสรุปเรื่องเทรนด์ของหนังสือนวนิยายในทศวรรษใหม่ มีประเด็นที่น่าสนใจมากคือ นักอ่านในปัจจุบันจะไม่ยึดติดกับแนวของนวนิยายรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งโดยเฉพาะอีกแล้ว นักอ่านในทศวรรษนี้นิยมนวนิยายที่มีหลากหลายรสหลากหลายแนวอยู่ภายในเรื่องเดียว กล่าวคือ หากเป็นนวนิยายผี ก็ขอให้มีเรื่องลึกลับ มีเรื่องตลก และมีเรื่องประวัติศาสตร์ผสมอยู่ด้วย หากเป็นนวนิยายโรมานซ์ ก็ขอให้มีเรื่องราวของสืบสวนสอบสวน เรื่องผี เรื่องตลกขบขันปนอยู่ในท้องเรื่อง เป็นอันว่ากลิ่นการเวกนั้นมาก่อนเวลาไปหลายปี ในวันนั้นผู้อ่านกลิ่นการเวกจึงรู้สึกประหลาดใจที่นวนิยายเรื่องนี้จึงมีทั้งความน่ากลัวและความตลกปนอยู่ด้วยกัน ความประหลาดใจประการที่สองของผม สำหรับกลิ่นการเวกก็คือ มีนักวิชาการด้านอักษรศาสตร์หลายท่านได้นำเอาเนื้อความไปวิเคราะห์ด้วยทฤษฎีต่างๆ แล้วพบว่า กลิ่นการเวกนั้นมีกลิ่นอายของ Queer Gothic อยู่เกือบตลอดทั้งเรื่อง ขอเรียนท่านผู้อ่านว่าขณะเขียนเรื่องนี้ขึ้นมานั้น ไม่ได้นำเอาทฤษฎีใดๆ มาเป็นโจทย์ตั้งต้นในการเขียน สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจมากที่สุดสำหรับการเขียนนวนิยายเรื่องนี้คือ เรื่องสั้นเลขานุการผี ของบรมครูเหม เวชกร ที่ผมอ่านตั้งแต่วัยเด็ก แล้วเกิดความประทับใจเป็นอย่างมากเท่านั้นจริงๆ เหตุการณ์หลักในกลิ่นการเวกเล่าถึงการทำงานของนักเขียนในเวลาที่ยังมีนิตยสารลงนวนิยายรายตอน ในวันนี้โลกเปลี่ยนไป ไม่มีนิตยสารที่ลงนวนิยายอีกแล้ว การได้มาอ่านกลิ่นการเวกในวันนี้จึงเหมือนกับการมองย้อนวงการนิตยสารไทยกลับไป ได้เห็นภาพที่เป็นเหมือนกับประวัติศาสตร์ไปแล้วในปัจจุบัน กลิ่นการเวกนั้นขาดจากแผงหนังสือไปนานพอสมควร เมื่อสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำกลับมาพิมพ์ใหม่อีกครั้งหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง หวังว่าท่านผู้อ่านคงจะอ่านกลิ่นการเวกด้วยความสนุกเหมือนกับผู้เขียนที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม