การเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ดิฉันถือว่าเป็นการทดลอง...การทดลองอันอาจทำให้ผู้อ่านที่เคยอ่าน ตะวันทอแสง, ระบำดาว, แสงตะวันในสายหมอก, ทรายสีเพลิง, กิ่งไผ่-ใบรัก, ใต้ร่มไม้เลื้อย และดอกไม้ในป่าหนาว ต้องแปลกใจและคาดไม่ถึงอยู่บ้าง...หากเสียงสะท้อนกลับมาเมื่อครั้งที่ได้ลงตีพิมพ์ใน ‘สกุลไทย’ ก็เป็นสัญญาณว่าการทดลองของดิฉันประสมความสำเร็จตามสมควร นานมาแล้วที่ดิฉันนึกอยากลองเขียนเรื่องสยองขวัญ...เรื่องสยองขวัญในแบบ horror จริงๆ...ไม่ต้องมีผี มีวิญญาณล่องไปลอยมา ไม่ต้องมีชาตินี้และชาติหน้า ไม่ต้องมีตัวละครมากมาย ให้มีกันอยู่แค่สองหรือสามคนในเรื่อง...แบบที่ สตีเฟน คิง เขียน Misery จนกระทั่งถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ทำให้ผู้แสดงนำฝ่ายหญิงได้รับรางวัลออสการ์ไปในปีนั้น หรือเมื่อครั้งที่เขียน The Shining ซึ่งเป็นบทที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิตของ แจ๊ค นิโคลสัน การทดลองของดิฉันแม้อาจไม่เทียบความสำเร็จได้เท่ากับผลงานของ สตีเฟน คิง หรือนักเขียนชั้นนำทั้งไทยและเทศท่านอื่นๆ แต่ก็เป็นการทดลองที่จุดประกายว่า หากมีเวลาและจินตนาการสยอง ดิฉันจะขอเขียนเรื่องแบบนี้อีก...อย่างแน่นอน หลายเดือนมาแล้ว ดิฉันได้อ่านบทความทางการแพทย์จากนิตยสารรายปักษ์เล่มหนึ่ง คุณหมอผู้เขียนเล่าถึงยานอนหลับยี่ห้อหนึ่งซึ่งถูกห้ามขายในหลายประเทศ เพราะมีผลข้างเคียงที่ร้ายแรง เช่น ฟุ้งซ่าน ก้าวร้าว ขี้ลืม และละเมอจนถึงขั้นก่ออาชญากรรม ในประเทศไทยมีการใช้ยานี้อยู่บ้างเหมือนกัน แม้ว่าจะต้องผ่านคำสั่งของแพทย์ แต่ก็เชื่อแน่ว่าจะต้องมีการเล็ดลอดออกไปบ้างตามธรรมดาของสังคมไทย ต้องขอขอบพระคุณคุณหมอผู้เขียนบทความนั้นไว้ ณ ที่นี้ บทความและความรู้จากบทความของคุณหมอทำให้ดิฉันเกิดแรงบันดาลใจเขียน สุดสมรภูมิ เรื่องนี้ออกมาได้ แต่ในส่วนที่เป็นตัวละคร ความคิดเห็น หรือเหตุการณ์ใด ๆ ที่อ้างถึง ล้วนเป็นจินตนาการที่ต้องผูกสร้างให้มีเหตุผลสอดคล้อง โปรดอย่านำไปวางเปรียบเทียบเคียงกับเหตุการณ์หรือชีวิตของบุคคลใดในสังคมเลย...แม้จะมีใครยอมรับว่าเหมือน...ก็คงจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญ ดิฉันขอยืนยัน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการฟุ้งซ่านส่วนตัวเท่านั้น ปิยะพร ศักดิ์เกษม

การเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ดิฉันถือว่าเป็นการทดลอง...การทดลองอันอาจทำให้ผู้อ่านที่เคยอ่าน ตะวันทอแสง, ระบำดาว, แสงตะวันในสายหมอก, ทรายสีเพลิง, กิ่งไผ่-ใบรัก, ใต้ร่มไม้เลื้อย และดอกไม้ในป่าหนาว ต้องแปลกใจและคาดไม่ถึงอยู่บ้าง...หากเสียงสะท้อนกลับมาเมื่อครั้งที่ได้ลงตีพิมพ์ใน ‘สกุลไทย’ ก็เป็นสัญญาณว่าการทดลองของดิฉันประสมความสำเร็จตามสมควร นานมาแล้วที่ดิฉันนึกอยากลองเขียนเรื่องสยองขวัญ...เรื่องสยองขวัญในแบบ horror จริงๆ...ไม่ต้องมีผี มีวิญญาณล่องไปลอยมา ไม่ต้องมีชาตินี้และชาติหน้า ไม่ต้องมีตัวละครมากมาย ให้มีกันอยู่แค่สองหรือสามคนในเรื่อง...แบบที่ สตีเฟน คิง เขียน Misery จนกระทั่งถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ทำให้ผู้แสดงนำฝ่ายหญิงได้รับรางวัลออสการ์ไปในปีนั้น หรือเมื่อครั้งที่เขียน The Shining ซึ่งเป็นบทที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิตของ แจ๊ค นิโคลสัน การทดลองของดิฉันแม้อาจไม่เทียบความสำเร็จได้เท่ากับผลงานของ สตีเฟน คิง หรือนักเขียนชั้นนำทั้งไทยและเทศท่านอื่นๆ แต่ก็เป็นการทดลองที่จุดประกายว่า หากมีเวลาและจินตนาการสยอง ดิฉันจะขอเขียนเรื่องแบบนี้อีก...อย่างแน่นอน หลายเดือนมาแล้ว ดิฉันได้อ่านบทความทางการแพทย์จากนิตยสารรายปักษ์เล่มหนึ่ง คุณหมอผู้เขียนเล่าถึงยานอนหลับยี่ห้อหนึ่งซึ่งถูกห้ามขายในหลายประเทศ เพราะมีผลข้างเคียงที่ร้ายแรง เช่น ฟุ้งซ่าน ก้าวร้าว ขี้ลืม และละเมอจนถึงขั้นก่ออาชญากรรม ในประเทศไทยมีการใช้ยานี้อยู่บ้างเหมือนกัน แม้ว่าจะต้องผ่านคำสั่งของแพทย์ แต่ก็เชื่อแน่ว่าจะต้องมีการเล็ดลอดออกไปบ้างตามธรรมดาของสังคมไทย ต้องขอขอบพระคุณคุณหมอผู้เขียนบทความนั้นไว้ ณ ที่นี้ บทความและความรู้จากบทความของคุณหมอทำให้ดิฉันเกิดแรงบันดาลใจเขียน สุดสมรภูมิ เรื่องนี้ออกมาได้ แต่ในส่วนที่เป็นตัวละคร ความคิดเห็น หรือเหตุการณ์ใด ๆ ที่อ้างถึง ล้วนเป็นจินตนาการที่ต้องผูกสร้างให้มีเหตุผลสอดคล้อง โปรดอย่านำไปวางเปรียบเทียบเคียงกับเหตุการณ์หรือชีวิตของบุคคลใดในสังคมเลย...แม้จะมีใครยอมรับว่าเหมือน...ก็คงจะเป็นเพียงแค่ความบังเอิญ ดิฉันขอยืนยัน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการฟุ้งซ่านส่วนตัวเท่านั้น ปิยะพร ศักดิ์เกษม