‘แก้วฟ้าล้ง’ เล่าเรื่องสืบจากอดีตกาลใน ‘ดงนางแก้ว’ ของชาวบ้านผู้มีความเชื่อต่างๆ นานา มันครอบงำใจคนมาแต่ไหนแต่ไร เกี่ยวกับอาถรรพณ์ในดงในถ้ำ เป็นไปได้ไหมว่า อาถรรพณ์นั้นซ่อนบางอย่างอยู่ภายใน คือเร้นความกลัวของผู้คนเอาไว้ กลัวบาป กลัวกรรมที่ทำมา บางทีอาจคือความดำมืดในใจของบุคคลนั้นก็ได้ ที่บ่มสร้างความหวาดกลัวในตัวของพวกเขาเอง...หวาด และ กลัว ‘นางแก้ว’ ด้วยจินตนาการในทางลบ นางผู้สิงสู่อยู่ในถ้ำ รอคอย ‘อ้ายฟ้าล้ง’ มานานชั่วกัป... หรือนางแก้วที่ว่านั้น นางอาจคือตัวแทน ‘นางยักษ์ใจร้าย’ ของผู้มีจิตอวิชชา จิตใจที่ไม่ยอมรู้แจ้งประจักษ์ในสิ่งที่ถูกต้อง รู้ทุกข์...แต่ฝืนทุกข์ ไม่ยอมฝ่าหรือข้ามผ่านไป เอาแต่จ่อมจมขมใจ แบกทุกข์ไว้ไม่ปลดปล่อยยอมสยบ นวนิยายเรื่องนี้จึงชี้ทางดังที่พุทธวจนท่านว่า...รักสิ่งใดทุกข์สิ่งนั้น ทุกข์ใดๆ ในโลกนี้ ทุกข์ทั้งหมดนั้นมีเพราะฉันทะเป็นมูล มีเพราะฉันทะเป็นเหตุ เพราะว่าฉันทะคือความพอใจ เป็นมูลเหตุแห่งทุกข์ทั้งปวง ท่านจึงให้วางจิตลงในปัจจุบัน เรื่องในอดีตให้จบเพียงอดีต ไม่นำมาเกาะเหนี่ยวเกี่ยวมั่นผสมผเสเปปนไม่รู้จบ ให้ห่างจากมิจฉาทิฐิ ไม่ลุ่มหลงยึดถือด้วยจิตอกุศล เพราะสิ่งที่อุบัติในโลกล้วนไม่เที่ยงแท้ หาอะไรเป็นอมตะถาวรไม่ได้ นวนิยายของ ‘มาลา คำจันทร์’ ไม่ว่าอ่านครั้งใดก็จับใจครั้งนั้น ด้วยภาษาและคมความคิดที่จับอารมณ์ให้จดจ่อได้เสมอมา ทั้งอารมณ์รัก อาลัย ตัดพ้อ ทั้งบทพรรณนาธรรมชาติที่ไพเราะและเห็นภาพ จึงไม่มีครั้งใดเลยที่จะไม่รู้สึกรู้สมไปกับเรื่องราวอัศจรรย์อันน่าหลงใหลในตำนานแห่งไพรพฤกษ์ ที่เสมือนซึมซาบอยู่ในชีวิตจิตใจและในเลือดเนื้อล้านนาของผู้เขียนทุกอณู

‘แก้วฟ้าล้ง’ เล่าเรื่องสืบจากอดีตกาลใน ‘ดงนางแก้ว’ ของชาวบ้านผู้มีความเชื่อต่างๆ นานา มันครอบงำใจคนมาแต่ไหนแต่ไร เกี่ยวกับอาถรรพณ์ในดงในถ้ำ เป็นไปได้ไหมว่า อาถรรพณ์นั้นซ่อนบางอย่างอยู่ภายใน คือเร้นความกลัวของผู้คนเอาไว้ กลัวบาป กลัวกรรมที่ทำมา บางทีอาจคือความดำมืดในใจของบุคคลนั้นก็ได้ ที่บ่มสร้างความหวาดกลัวในตัวของพวกเขาเอง...หวาด และ กลัว ‘นางแก้ว’ ด้วยจินตนาการในทางลบ นางผู้สิงสู่อยู่ในถ้ำ รอคอย ‘อ้ายฟ้าล้ง’ มานานชั่วกัป... หรือนางแก้วที่ว่านั้น นางอาจคือตัวแทน ‘นางยักษ์ใจร้าย’ ของผู้มีจิตอวิชชา จิตใจที่ไม่ยอมรู้แจ้งประจักษ์ในสิ่งที่ถูกต้อง รู้ทุกข์...แต่ฝืนทุกข์ ไม่ยอมฝ่าหรือข้ามผ่านไป เอาแต่จ่อมจมขมใจ แบกทุกข์ไว้ไม่ปลดปล่อยยอมสยบ นวนิยายเรื่องนี้จึงชี้ทางดังที่พุทธวจนท่านว่า...รักสิ่งใดทุกข์สิ่งนั้น ทุกข์ใดๆ ในโลกนี้ ทุกข์ทั้งหมดนั้นมีเพราะฉันทะเป็นมูล มีเพราะฉันทะเป็นเหตุ เพราะว่าฉันทะคือความพอใจ เป็นมูลเหตุแห่งทุกข์ทั้งปวง ท่านจึงให้วางจิตลงในปัจจุบัน เรื่องในอดีตให้จบเพียงอดีต ไม่นำมาเกาะเหนี่ยวเกี่ยวมั่นผสมผเสเปปนไม่รู้จบ ให้ห่างจากมิจฉาทิฐิ ไม่ลุ่มหลงยึดถือด้วยจิตอกุศล เพราะสิ่งที่อุบัติในโลกล้วนไม่เที่ยงแท้ หาอะไรเป็นอมตะถาวรไม่ได้ นวนิยายของ ‘มาลา คำจันทร์’ ไม่ว่าอ่านครั้งใดก็จับใจครั้งนั้น ด้วยภาษาและคมความคิดที่จับอารมณ์ให้จดจ่อได้เสมอมา ทั้งอารมณ์รัก อาลัย ตัดพ้อ ทั้งบทพรรณนาธรรมชาติที่ไพเราะและเห็นภาพ จึงไม่มีครั้งใดเลยที่จะไม่รู้สึกรู้สมไปกับเรื่องราวอัศจรรย์อันน่าหลงใหลในตำนานแห่งไพรพฤกษ์ ที่เสมือนซึมซาบอยู่ในชีวิตจิตใจและในเลือดเนื้อล้านนาของผู้เขียนทุกอณู