ประสาทสัมผัสพื้นฐานของคนเรานั้นมีอยู่ ๕ ประการ คือ รูป รส กลิ่น เสียง และการสัมผัส แต่ในประสาทสัมผัสทั้ง ๕ ประการนี้ ก็ยังมีรายละเอียดที่แตกต่างกันออกไป การมองเห็นของคนบางคนก็มีมากกว่าเห็นภาพธรรมดา หากสามารถมองเห็นรัศมีหรือ aura ของคน การได้กลิ่นของบางคนสามารถมองเห็นส่วนประกอบของกลิ่นเหล่านั้น การได้ยินของบางคนสามารถได้ยินเสียงความคิด ไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมา เชื่อกันว่า มนุษย์เราเมื่อหลายพันปีก่อน ประสาทสัมผัสมีมากกว่าทุกวันนี้ ละเอียดมากกว่าทุกวันนี้ แต่ด้วยสภาวะของโลกและสังคมที่เปลี่ยนไป ทำให้เกิดข้อจำกัด และความสามารถพื้นฐานต่างๆ ของคนก็ถูกจำกัดขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็เสื่อมถอยลง อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็จะหดเล็กและหายไปในที่สุด ใครจะรู้...อีกพันปีข้างหน้า มนุษย์เราอาจจะหัวโตแต่แขนขาลีบเล็กเพราะไม่ได้ใช้งานอย่างที่มีนักวิทยาศาสตร์บางคนจินตนาการเอาไว้ก็เป็นได้ ประสาทสัมผัสที่มีมากเกินกว่าปกติ ทางการแพทย์เรียกรวมๆ ว่า Synesthesia ซึ่งสามารถแบ่งรายละเอียดไปได้อีกมากมายหลายประเภท ยิ่งได้ศึกษาเรื่องเหล่านี้ ผมยิ่งพบว่ามีความน่าสนใจมาก เมื่อเริ่มลงมือเขียนเลื่อมลวงลงเป็นตอนๆ ในนิตยสารพลอยแกมเพชร จึงเลือกให้หริศจันทร์ ตัวเอกของเรื่องมีความสามารถในการเห็นออร่าของคนอื่นได้ หลายคนที่ได้อ่าน อาจคิดว่าดีจังเลยที่สามารถมองเห็นออร่าของคนอื่นได้ แต่ถ้าลองทำใจเป็นหริศจันทร์แล้วจะพบว่าบางทีมันอาจไม่ใช่เรื่องดีนัก ที่เราเห็นความจริง และพบว่าสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังพูดกับเรา ที่แท้แล้วคือความลวง เลื่อมลวง จึงเป็นนวนิยายที่บอกเล่าถึงความจริงและความลวง ที่หลายครั้งฉาบเอาไว้ด้วยสีหน้าและรอยยิ้มของผู้คน ตลอดระยะเวลาที่นวนิยายเรื่องนี้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารพลอยแกมเพชร จึงได้รับการพูดถึงเป็นอย่างมาก และเมื่อรวมเล่มครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ศรีสาราก็จำหน่ายหมดในเวลาอันรวดเร็ว บัดนี้ สำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำกลับมาจัดพิมพ์อีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้เข้าชุดนวนิยายผ้าของผม จึงนับเป็นโอกาสอันดียิ่ง ที่นักอ่านจะได้พบกับเรื่องราวอันสุดแสนมหัศจรรย์ของหริศจันทร์ และความสามารถพิเศษของเธอ รวมถึงตัวละครจากซีรีส์ผ้าคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นแทนไทและภุมรี หรือแม้แต่แฮโรลด์ ขอให้ทุกท่านอ่านด้วยความสุขและรอยยิ้มนะครับ

ประสาทสัมผัสพื้นฐานของคนเรานั้นมีอยู่ ๕ ประการ คือ รูป รส กลิ่น เสียง และการสัมผัส แต่ในประสาทสัมผัสทั้ง ๕ ประการนี้ ก็ยังมีรายละเอียดที่แตกต่างกันออกไป การมองเห็นของคนบางคนก็มีมากกว่าเห็นภาพธรรมดา หากสามารถมองเห็นรัศมีหรือ aura ของคน การได้กลิ่นของบางคนสามารถมองเห็นส่วนประกอบของกลิ่นเหล่านั้น การได้ยินของบางคนสามารถได้ยินเสียงความคิด ไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมา เชื่อกันว่า มนุษย์เราเมื่อหลายพันปีก่อน ประสาทสัมผัสมีมากกว่าทุกวันนี้ ละเอียดมากกว่าทุกวันนี้ แต่ด้วยสภาวะของโลกและสังคมที่เปลี่ยนไป ทำให้เกิดข้อจำกัด และความสามารถพื้นฐานต่างๆ ของคนก็ถูกจำกัดขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็เสื่อมถอยลง อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็จะหดเล็กและหายไปในที่สุด ใครจะรู้...อีกพันปีข้างหน้า มนุษย์เราอาจจะหัวโตแต่แขนขาลีบเล็กเพราะไม่ได้ใช้งานอย่างที่มีนักวิทยาศาสตร์บางคนจินตนาการเอาไว้ก็เป็นได้ ประสาทสัมผัสที่มีมากเกินกว่าปกติ ทางการแพทย์เรียกรวมๆ ว่า Synesthesia ซึ่งสามารถแบ่งรายละเอียดไปได้อีกมากมายหลายประเภท ยิ่งได้ศึกษาเรื่องเหล่านี้ ผมยิ่งพบว่ามีความน่าสนใจมาก เมื่อเริ่มลงมือเขียนเลื่อมลวงลงเป็นตอนๆ ในนิตยสารพลอยแกมเพชร จึงเลือกให้หริศจันทร์ ตัวเอกของเรื่องมีความสามารถในการเห็นออร่าของคนอื่นได้ หลายคนที่ได้อ่าน อาจคิดว่าดีจังเลยที่สามารถมองเห็นออร่าของคนอื่นได้ แต่ถ้าลองทำใจเป็นหริศจันทร์แล้วจะพบว่าบางทีมันอาจไม่ใช่เรื่องดีนัก ที่เราเห็นความจริง และพบว่าสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังพูดกับเรา ที่แท้แล้วคือความลวง เลื่อมลวง จึงเป็นนวนิยายที่บอกเล่าถึงความจริงและความลวง ที่หลายครั้งฉาบเอาไว้ด้วยสีหน้าและรอยยิ้มของผู้คน ตลอดระยะเวลาที่นวนิยายเรื่องนี้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารพลอยแกมเพชร จึงได้รับการพูดถึงเป็นอย่างมาก และเมื่อรวมเล่มครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ศรีสาราก็จำหน่ายหมดในเวลาอันรวดเร็ว บัดนี้ สำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำกลับมาจัดพิมพ์อีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้เข้าชุดนวนิยายผ้าของผม จึงนับเป็นโอกาสอันดียิ่ง ที่นักอ่านจะได้พบกับเรื่องราวอันสุดแสนมหัศจรรย์ของหริศจันทร์ และความสามารถพิเศษของเธอ รวมถึงตัวละครจากซีรีส์ผ้าคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นแทนไทและภุมรี หรือแม้แต่แฮโรลด์ ขอให้ทุกท่านอ่านด้วยความสุขและรอยยิ้มนะครับ