นวนิยายเรื่อง พระนคร ๒๔๑๐ แม่สื่อตัวร้ายกับนายโปลิศ ฝีมือของ ‘ตฤณภัทร’ เป็นที่ติดอกติดใจแฟนๆ นักอ่านมากจนต้องตีพิมพ์ซ้ำเป็นครั้งที่ ๒ ในเวลาไม่นาน และทุกครั้งที่เห็นปกหนังสือเรื่องนี้ ยังคงรู้สึกได้ถึงความสนุกสนานที่วนเวียนอยู่ไม่ไกล เมื่อต้นฉบับ ‘เชตุพน ๒๓๗๕ ข้าคือหมอยาอันดับหนึ่ง’ มาวางอยู่ตรงหน้า อยากบอกว่า โดยไม่ทันได้เปิดอ่านก็พร้อมยิ้มรอ ด้วยความมั่นใจสูงสุด ว่าจะน้อยหรือมาก ความบันเทิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว ‘ตฤณภัทร’ ถ่ายทอดนวนิยายของเธอด้วยบทสนทนาที่ร่วมสมัย สื่อได้ตรงกับภาพรวมของเรื่อง ด้วยความชำนาญในการเปิดสวิตช์รอยยิ้มของผู้อ่านอยู่เป็นระยะๆ อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด ทั้งนี้ยังส่งสารสำคัญซึ่งเป็นหัวใจของเรื่อง คือ สรรพวิทยาการอันล้ำค่าของไทยใน ‘จารึกวัดโพธิ์’ นับเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลก ที่บันทึกความรู้ของประเทศเราไว้มิให้สูญไปในอนาคต ไม่เว้นแม้ตำรายา ตำรานวดแผนไทย แต่…เบื้องหลังผู้เปี่ยมด้วยฝีมือและเคล็ดวิชา จะหาใครบอกกล่าวความเป็นมาของแต่ละท่านได้เล่า และด้วยเหตุนี้ พล็อตสำคัญจึงบังเกิดในจินตนาการของผู้เขียน ผ่านตัวละคร ‘ปรัชญาดา’ ผู้กำลังจะเกิดใหม่ย้อนถอยหลังไปร้อยกว่าปี หญิงสาวในร่างเด็กทาส ‘นังปริก’ ที่สมองก้อนเก่าสั่งว่า “ฉันต้องเป็นหมอยารักษาคนที่เก่งที่สุดให้ได้” แล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นตรงนี้เอง! แม้ตัวละครเฉกปรัชญาดาผู้พาเส้นเรื่องผ่านร่างเด็กหญิงปริกจะยังมีมันสมองเดิมในร่างใหม่ แต่สิ่งที่พัฒนาไปและควรให้ค่าสำหรับตัวละครนี้คือ สำนึกต่อสังคมที่มนุษย์พึงมี พึงควรสละให้กัน บางครั้งความยากลำบากก็สอนให้คนรู้จักรัก รู้จักให้ และบอกเราว่า การค้นคว้าหรือวิจัยสิ่งใดๆ ในโลกก็ตาม หากทำเพียงหวังชื่อเสียงและเงินตรา นั่นย่อมปราศจากราคา และไม่อาจกล่าวคำว่าสร้างสรรค์ได้เลย จึงขอใช้ย่อหน้าสุดท้ายนี้ เพื่อสดุดีแพทย์และหมอยาทุกท่าน ที่เมตตาใช้ความรู้ความสามารถ คิดค้นและรักษาผู้คนให้รอดพ้นความเจ็บปวดทรมาจากโรคร้ายนานาชนิดซึ่งอุบัติขึ้นทั้งเก่าและใหม่ ทั้งอุทิศหยาดเหงื่อแรงกาย และความรักในวิชาชีพ ด้วยความซื่อสัตย์มีจริยธรรมต่อเพื่อนร่วมโลก โปรดรับคารวะจากหัวใจมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

นวนิยายเรื่อง พระนคร ๒๔๑๐ แม่สื่อตัวร้ายกับนายโปลิศ ฝีมือของ ‘ตฤณภัทร’ เป็นที่ติดอกติดใจแฟนๆ นักอ่านมากจนต้องตีพิมพ์ซ้ำเป็นครั้งที่ ๒ ในเวลาไม่นาน และทุกครั้งที่เห็นปกหนังสือเรื่องนี้ ยังคงรู้สึกได้ถึงความสนุกสนานที่วนเวียนอยู่ไม่ไกล เมื่อต้นฉบับ ‘เชตุพน ๒๓๗๕ ข้าคือหมอยาอันดับหนึ่ง’ มาวางอยู่ตรงหน้า อยากบอกว่า โดยไม่ทันได้เปิดอ่านก็พร้อมยิ้มรอ ด้วยความมั่นใจสูงสุด ว่าจะน้อยหรือมาก ความบันเทิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว ‘ตฤณภัทร’ ถ่ายทอดนวนิยายของเธอด้วยบทสนทนาที่ร่วมสมัย สื่อได้ตรงกับภาพรวมของเรื่อง ด้วยความชำนาญในการเปิดสวิตช์รอยยิ้มของผู้อ่านอยู่เป็นระยะๆ อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด ทั้งนี้ยังส่งสารสำคัญซึ่งเป็นหัวใจของเรื่อง คือ สรรพวิทยาการอันล้ำค่าของไทยใน ‘จารึกวัดโพธิ์’ นับเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลก ที่บันทึกความรู้ของประเทศเราไว้มิให้สูญไปในอนาคต ไม่เว้นแม้ตำรายา ตำรานวดแผนไทย แต่…เบื้องหลังผู้เปี่ยมด้วยฝีมือและเคล็ดวิชา จะหาใครบอกกล่าวความเป็นมาของแต่ละท่านได้เล่า และด้วยเหตุนี้ พล็อตสำคัญจึงบังเกิดในจินตนาการของผู้เขียน ผ่านตัวละคร ‘ปรัชญาดา’ ผู้กำลังจะเกิดใหม่ย้อนถอยหลังไปร้อยกว่าปี หญิงสาวในร่างเด็กทาส ‘นังปริก’ ที่สมองก้อนเก่าสั่งว่า “ฉันต้องเป็นหมอยารักษาคนที่เก่งที่สุดให้ได้” แล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นตรงนี้เอง! แม้ตัวละครเฉกปรัชญาดาผู้พาเส้นเรื่องผ่านร่างเด็กหญิงปริกจะยังมีมันสมองเดิมในร่างใหม่ แต่สิ่งที่พัฒนาไปและควรให้ค่าสำหรับตัวละครนี้คือ สำนึกต่อสังคมที่มนุษย์พึงมี พึงควรสละให้กัน บางครั้งความยากลำบากก็สอนให้คนรู้จักรัก รู้จักให้ และบอกเราว่า การค้นคว้าหรือวิจัยสิ่งใดๆ ในโลกก็ตาม หากทำเพียงหวังชื่อเสียงและเงินตรา นั่นย่อมปราศจากราคา และไม่อาจกล่าวคำว่าสร้างสรรค์ได้เลย จึงขอใช้ย่อหน้าสุดท้ายนี้ เพื่อสดุดีแพทย์และหมอยาทุกท่าน ที่เมตตาใช้ความรู้ความสามารถ คิดค้นและรักษาผู้คนให้รอดพ้นความเจ็บปวดทรมาจากโรคร้ายนานาชนิดซึ่งอุบัติขึ้นทั้งเก่าและใหม่ ทั้งอุทิศหยาดเหงื่อแรงกาย และความรักในวิชาชีพ ด้วยความซื่อสัตย์มีจริยธรรมต่อเพื่อนร่วมโลก โปรดรับคารวะจากหัวใจมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ