สมัยเป็นเด็ก ผมเคยเกลียดพม่า ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงโหดร้าย เผาบ้านเผาเมืองอยุธยา แถมกวาดต้อนผู้คนไปเป็นเชลยศึกตั้งมากมาย ภาพในใจของผมในตอนนั้นคือภาพคนถูกหวายร้อยเกี่ยวกันเป็นพวงๆ แล้วพาเดินขึ้นไปจนถึงอังวะ ทั้งหมดคือจินตนาการ เพราะแบบเรียนประวัติศาสตร์ไม่เคยบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปพม่า ต่อเมื่อเติบโตขึ้น โลกเล็กลง มีโอกาสได้ค้นคว้าและเดินทางไปยังพม่า ภาพในหัวของผมก็เปลี่ยนไปเป็นทางตรงข้าม ยิ่งเมื่อมีโอกาสได้สนทนากับอาจารย์มิคกี้ ฮาร์ท นักวิชาการอิสระชาวพม่า และได้รู้เรื่องราวข้อมูลของคนโยเดียจากแหล่งข้อมูลหลายๆ แหล่ง จึงได้รู้ว่า คนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปยังพม่านั้นไม่ได้ลำบาก ไม่ได้ถูกทรมานอย่างที่เคยคิด แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่สุขสบายเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยๆ ก็ไม่ลำบาก เจ้านายหลายพระองค์ของเราก็ได้รับพระราชทานตำหนัก ได้รับราชการในราชสำนักในตำแหน่งหน้าที่ต่างๆ กัน เจ้านายองค์สำคัญอย่างสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ซึ่งขึ้นไปที่พม่าในสถานะของสมณเพศ ก็ได้รับการยกย่องและถวายพระเกียรติจากพระเจ้าแผ่นดินอังวะทุกพระองค์ มีหลักฐานเชิงประจักษ์เป็นวัดมะเดื่อ ที่พระเจ้ามังระสร้างถวายให้จำพรรษา เอกสารทางพม่าหลายฉบับยังเล่าอีกด้วยว่า เมื่อพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ.๒๓๓๙ ก็มีการจัดถวายพระเพลิงพระบรมศพใหญ่โต เทียบเท่ากับกษัตริย์พม่าเลยทีเดียว ยิ่งค้นคว้า ก็ยิ่งเห็นภาพต่างๆ ในมุมกว้าง ทำให้อคติในใจพลอยหายไป เกิดเป็นความเข้าใจมากขึ้นว่าการสงครามในสมัยก่อนก็คือการช่วงชิงทรัพยากรและองค์ความรู้นั่นเอง พม่าไม่ได้เข่นฆ่าเชลยศึก แต่กวาดต้อนขึ้นไปเป็นพลเมือง ใช้ความรู้ของพวกเขาเหล่านั้นสร้างเสริมวัฒนธรรมของตัวเองให้แข็งแรงยิ่งขึ้น ดังจะเห็นศิลปะหลายแขนงของพม่าในปัจจุบัน ที่มีเค้าต้นตอมาจากศิลปะอยุธยานั่นเอง ไม่ว่าจะเป็น รำโยเดีย ละครอิเหนา ละครรามเกียรติ์ เลยไปถึงวัฒนธรรมเรื่องอาหารการกิน นี่จึงเป็นที่มาของนวนิยายเรื่องเกลียวกระซิบ ที่บอกเล่าถึงเรื่องราวความแตกต่างทางวัฒนธรรมของผู้คนทั้งสองประเทศ มุมมองและความคิดของคนในยุคอดีตและปัจจุบัน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางใจของคนสองเชื้อชาติ รวมถึงสร้างทัศนคติและมุมมองใหม่ให้เกิดขึ้น ข้อมูลทั้งหมดในนวนิยายเรื่องนี้ ใช้เอกสารหลายฉบับ เล่มที่ใช้เป็นหลักก็คือ Friends or foes, The unknown story of Yodia and Ayutthaya dynasty from a Burmese perspective ของอาจารย์มิคกี้ ฮาร์ท แน่นอนว่าข้อมูลต่างๆ เหล่านี้ เป็นการสืบค้นเท่าที่พอจะมีหลักฐานในปี พ.ศ.๒๕๖๑ ในอนาคตข้างหน้า อาจจะมีหลักฐานใหม่ๆ เพิ่มเติมอีกมากมาย สำหรับเรื่องการออกเสียงนั้น มีข้อถกเถียงเช่นกันว่า คนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปอยู่ที่อังวะ เรียกกันว่าโยเดีย โยดะยา หรือยุดยากันแน่ ผมเลือกใช้คำว่าโยเดียเรียกคนกลุ่มนี้ โดยใช้เอกสารอ้างอิงฉบับที่กล่าวถึงในตอนต้น คำเรียก โยเดีย โยดะยา ยุดยา อยุธยานั้น สามารถใช้ได้ทั้งหมด เนื่องจากเป็นการออกเสียงกร่อนคำไปตามยุคสมัย สุดแท้แต่จะเลือกใช้คำใด ภาษาพม่าหรืออังวะที่ใช้ในเรื่อง มีข้อจำกัดเช่นเดียวกัน กล่าวคือ เมื่อถ่ายทอดเป็นภาษาไทยแล้ว สามารถสะกดและออกเสียงได้หลายแบบ ในนวนิยายเรื่องเกลียวกระซิบ ยึดหลักการออกเสียงภาษาพม่า อ้างอิงตามแบบในหนังสือ Historical and cultural dictionary of Burma ของ Metuchen N.J. พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ The Scarecrow press ฉบับปี พ.ศ.๒๕๑๖ เป็นหลัก เกลียวกระซิบ ได้นำเสนอบนเว็บไซต์อ่านเอา www.anowl.co จนจบเรื่อง และได้รับการจัดพิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง หวังว่าหลังจากอ่านเกลียวกระซิบจบลง คุณจะเข้าใจพม่าและเชลยศึกชาวอยุธยาในมุมมองที่เปลี่ยนไป

สมัยเป็นเด็ก ผมเคยเกลียดพม่า ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงโหดร้าย เผาบ้านเผาเมืองอยุธยา แถมกวาดต้อนผู้คนไปเป็นเชลยศึกตั้งมากมาย ภาพในใจของผมในตอนนั้นคือภาพคนถูกหวายร้อยเกี่ยวกันเป็นพวงๆ แล้วพาเดินขึ้นไปจนถึงอังวะ ทั้งหมดคือจินตนาการ เพราะแบบเรียนประวัติศาสตร์ไม่เคยบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปพม่า ต่อเมื่อเติบโตขึ้น โลกเล็กลง มีโอกาสได้ค้นคว้าและเดินทางไปยังพม่า ภาพในหัวของผมก็เปลี่ยนไปเป็นทางตรงข้าม ยิ่งเมื่อมีโอกาสได้สนทนากับอาจารย์มิคกี้ ฮาร์ท นักวิชาการอิสระชาวพม่า และได้รู้เรื่องราวข้อมูลของคนโยเดียจากแหล่งข้อมูลหลายๆ แหล่ง จึงได้รู้ว่า คนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปยังพม่านั้นไม่ได้ลำบาก ไม่ได้ถูกทรมานอย่างที่เคยคิด แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่สุขสบายเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยๆ ก็ไม่ลำบาก เจ้านายหลายพระองค์ของเราก็ได้รับพระราชทานตำหนัก ได้รับราชการในราชสำนักในตำแหน่งหน้าที่ต่างๆ กัน เจ้านายองค์สำคัญอย่างสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ซึ่งขึ้นไปที่พม่าในสถานะของสมณเพศ ก็ได้รับการยกย่องและถวายพระเกียรติจากพระเจ้าแผ่นดินอังวะทุกพระองค์ มีหลักฐานเชิงประจักษ์เป็นวัดมะเดื่อ ที่พระเจ้ามังระสร้างถวายให้จำพรรษา เอกสารทางพม่าหลายฉบับยังเล่าอีกด้วยว่า เมื่อพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ.๒๓๓๙ ก็มีการจัดถวายพระเพลิงพระบรมศพใหญ่โต เทียบเท่ากับกษัตริย์พม่าเลยทีเดียว ยิ่งค้นคว้า ก็ยิ่งเห็นภาพต่างๆ ในมุมกว้าง ทำให้อคติในใจพลอยหายไป เกิดเป็นความเข้าใจมากขึ้นว่าการสงครามในสมัยก่อนก็คือการช่วงชิงทรัพยากรและองค์ความรู้นั่นเอง พม่าไม่ได้เข่นฆ่าเชลยศึก แต่กวาดต้อนขึ้นไปเป็นพลเมือง ใช้ความรู้ของพวกเขาเหล่านั้นสร้างเสริมวัฒนธรรมของตัวเองให้แข็งแรงยิ่งขึ้น ดังจะเห็นศิลปะหลายแขนงของพม่าในปัจจุบัน ที่มีเค้าต้นตอมาจากศิลปะอยุธยานั่นเอง ไม่ว่าจะเป็น รำโยเดีย ละครอิเหนา ละครรามเกียรติ์ เลยไปถึงวัฒนธรรมเรื่องอาหารการกิน นี่จึงเป็นที่มาของนวนิยายเรื่องเกลียวกระซิบ ที่บอกเล่าถึงเรื่องราวความแตกต่างทางวัฒนธรรมของผู้คนทั้งสองประเทศ มุมมองและความคิดของคนในยุคอดีตและปัจจุบัน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางใจของคนสองเชื้อชาติ รวมถึงสร้างทัศนคติและมุมมองใหม่ให้เกิดขึ้น ข้อมูลทั้งหมดในนวนิยายเรื่องนี้ ใช้เอกสารหลายฉบับ เล่มที่ใช้เป็นหลักก็คือ Friends or foes, The unknown story of Yodia and Ayutthaya dynasty from a Burmese perspective ของอาจารย์มิคกี้ ฮาร์ท แน่นอนว่าข้อมูลต่างๆ เหล่านี้ เป็นการสืบค้นเท่าที่พอจะมีหลักฐานในปี พ.ศ.๒๕๖๑ ในอนาคตข้างหน้า อาจจะมีหลักฐานใหม่ๆ เพิ่มเติมอีกมากมาย สำหรับเรื่องการออกเสียงนั้น มีข้อถกเถียงเช่นกันว่า คนอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนไปอยู่ที่อังวะ เรียกกันว่าโยเดีย โยดะยา หรือยุดยากันแน่ ผมเลือกใช้คำว่าโยเดียเรียกคนกลุ่มนี้ โดยใช้เอกสารอ้างอิงฉบับที่กล่าวถึงในตอนต้น คำเรียก โยเดีย โยดะยา ยุดยา อยุธยานั้น สามารถใช้ได้ทั้งหมด เนื่องจากเป็นการออกเสียงกร่อนคำไปตามยุคสมัย สุดแท้แต่จะเลือกใช้คำใด ภาษาพม่าหรืออังวะที่ใช้ในเรื่อง มีข้อจำกัดเช่นเดียวกัน กล่าวคือ เมื่อถ่ายทอดเป็นภาษาไทยแล้ว สามารถสะกดและออกเสียงได้หลายแบบ ในนวนิยายเรื่องเกลียวกระซิบ ยึดหลักการออกเสียงภาษาพม่า อ้างอิงตามแบบในหนังสือ Historical and cultural dictionary of Burma ของ Metuchen N.J. พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ The Scarecrow press ฉบับปี พ.ศ.๒๕๑๖ เป็นหลัก เกลียวกระซิบ ได้นำเสนอบนเว็บไซต์อ่านเอา www.anowl.co จนจบเรื่อง และได้รับการจัดพิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง หวังว่าหลังจากอ่านเกลียวกระซิบจบลง คุณจะเข้าใจพม่าและเชลยศึกชาวอยุธยาในมุมมองที่เปลี่ยนไป