‘สร้อยแสงจันทร์’ เป็นนวนิยายเรื่องที่สามในชีวิตการทำงานของผม เป็นเรื่องแรกที่ได้รับการติดต่อไปสร้างเป็นละคร จึงอาจนับได้ว่าเป็นหมุดหมายแรกๆ ในการทำงานเขียนอย่างจริงจัง ‘สร้อยแสงจันทร์’ บอกเล่าเรื่องราวของโบราณคดีท้องถิ่น ที่ครั้งหนึ่งการอนุรักษ์โบราณสถานเป็นหน้าที่ของหน่วยงานส่วนกลาง ผู้คนในท้องถิ่นไม่มีโอกาสช่วยกันดูแลด้วยตัวเอง ปัญหาเชิงระบบทำให้งบประมาณที่มีอยู่ ไม่เพียงพอในการดูแลโบราณสถานขนาดเล็กและขนาดรอง ซึ่งส่งผลต่างๆ ตามมามากมาย เป็นต้นว่า การลักลอบขโมยวัตถุโบราณไปขาย การอนุรักษ์ที่ผิดรูปแบบ ดังที่เราคงเคยเห็นผ่านตาในข่าวต่างๆ ผมจึงเกิดแนวความคิดว่า หากเราสนับสนุนองค์ความรู้และสร้างความรัก ความหวงแหนโบราณสถานให้คนในท้องถิ่น ช่วยกันดูแลสมบัติที่เป็นของพวกเขากันเอง นั่นอาจจะเป็นทางออกที่ดีกว่าสำหรับทุกฝ่ายหรือไม่ ‘สร้อยแสงจันทร์’ จึงเกิดขึ้นมาจากแนวคิดดังกล่าว และในนวนิยายเรื่องนี้ ยังผนวกเอาตำนานและเรื่องเล่าเก่าแก่ที่มักจะพูดถึงนกวิเศษตนหนึ่ง คือ ‘จโกระ’ ที่ดื่มกินแสงจันทร์เป็นอาหาร นกชนิดนี้มีกล่าวถึงในวรรณคดีสันสกฤตหลายเรื่อง ล้วนแล้วแต่บรรยายถึงความงามและเสียงอันไพเราะ ด้วยความประทับใจในเรื่องราวดังกล่าว ผมจึงนำเอาจโกระมาเป็นตัวละครใน ‘สร้อยแสงจันทร์’ นี้ด้วย หนังสือนิยายเรื่องนี้หมดไปนานแล้ว และมีนักอ่านสอบถามกันมาตลอด นับเป็นโอกาสดีที่สำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำ ‘สร้อยแสงจันทร์’ กลับมาพิมพ์ซ้ำอีกครั้ง ขอฝาก ‘พุทธิกุมาร’ และ ‘จโกระ’ ของเขาด้วยนะครับ พงศกร

‘สร้อยแสงจันทร์’ เป็นนวนิยายเรื่องที่สามในชีวิตการทำงานของผม เป็นเรื่องแรกที่ได้รับการติดต่อไปสร้างเป็นละคร จึงอาจนับได้ว่าเป็นหมุดหมายแรกๆ ในการทำงานเขียนอย่างจริงจัง ‘สร้อยแสงจันทร์’ บอกเล่าเรื่องราวของโบราณคดีท้องถิ่น ที่ครั้งหนึ่งการอนุรักษ์โบราณสถานเป็นหน้าที่ของหน่วยงานส่วนกลาง ผู้คนในท้องถิ่นไม่มีโอกาสช่วยกันดูแลด้วยตัวเอง ปัญหาเชิงระบบทำให้งบประมาณที่มีอยู่ ไม่เพียงพอในการดูแลโบราณสถานขนาดเล็กและขนาดรอง ซึ่งส่งผลต่างๆ ตามมามากมาย เป็นต้นว่า การลักลอบขโมยวัตถุโบราณไปขาย การอนุรักษ์ที่ผิดรูปแบบ ดังที่เราคงเคยเห็นผ่านตาในข่าวต่างๆ ผมจึงเกิดแนวความคิดว่า หากเราสนับสนุนองค์ความรู้และสร้างความรัก ความหวงแหนโบราณสถานให้คนในท้องถิ่น ช่วยกันดูแลสมบัติที่เป็นของพวกเขากันเอง นั่นอาจจะเป็นทางออกที่ดีกว่าสำหรับทุกฝ่ายหรือไม่ ‘สร้อยแสงจันทร์’ จึงเกิดขึ้นมาจากแนวคิดดังกล่าว และในนวนิยายเรื่องนี้ ยังผนวกเอาตำนานและเรื่องเล่าเก่าแก่ที่มักจะพูดถึงนกวิเศษตนหนึ่ง คือ ‘จโกระ’ ที่ดื่มกินแสงจันทร์เป็นอาหาร นกชนิดนี้มีกล่าวถึงในวรรณคดีสันสกฤตหลายเรื่อง ล้วนแล้วแต่บรรยายถึงความงามและเสียงอันไพเราะ ด้วยความประทับใจในเรื่องราวดังกล่าว ผมจึงนำเอาจโกระมาเป็นตัวละครใน ‘สร้อยแสงจันทร์’ นี้ด้วย หนังสือนิยายเรื่องนี้หมดไปนานแล้ว และมีนักอ่านสอบถามกันมาตลอด นับเป็นโอกาสดีที่สำนักพิมพ์ กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง ได้นำ ‘สร้อยแสงจันทร์’ กลับมาพิมพ์ซ้ำอีกครั้ง ขอฝาก ‘พุทธิกุมาร’ และ ‘จโกระ’ ของเขาด้วยนะครับ พงศกร