เรื่อง ‘ลวดลายในวิญญาณ’ ที่อยู่ในมือผู้อ่านเรื่องนี้ ส่วนหนึ่งซึ่งเป็นตอนต้นของเรื่อง นำมาจากคำบอกเล่าของผู้ที่เคยสัมผัส ‘วิญญาณ’ ไม้สักแกะสลักที่ได้มาจากตลาดมิ่งเมืองเมื่อ 40 ปีก่อนจริงตามที่ผู้เขียนระบุบอก จึงพอดีกับผู้เขียนเขียนเรื่อง ‘ดาวเสาร์’ ที่มีชื่อว่า ‘ขุนเขาแมกไม้’ จบลง จึงมาถึงดาวดวงสุดท้ายคือ ‘ดาวเกตุ’ หมายเลข 9 อันเป็นหางของ ‘ราหู’ หมายเลข 8 ฤกษ์ยามอันเหมาะสมจึงเกิดขึ้นเมื่อมีผู้มาเติมเชื้อเพลิงแห่งจินตนาการให้อย่างคาดไม่ถึง ผู้เขียนจึงเริ่มถักถ้อยร้อยรัด ‘เรื่องจริง’ กับ ‘จินตนาการ ‘ เข้าด้วยกัน พอดีได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งกล่าวถึง ‘ทรงวาด’ ค่อนข้างละเอียดโดยที่ผู้เขียนเคยไปเฉียดกรายได้สัมผัสชุมชนนี้ในสมัยที่ยังเป็นละอ่อน ช่วยให้ได้คุ้นเคยกับความเงียบสงบของถนนสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระปิยมหาราช รัชกาลที่ 5 ทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม วาดเส้นยาว 1.2 กิโลเมตรขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2449 พระราชทานนามว่า ทรงวาด นับแต่นั้น ประวัติของถนนจึงนำพาจินตนาการของผู้เขียนไกลออกไปยังยุคกาลที่ยังมีเรือใช้ใบอันเรียกกันว่า เรือสำเภา ผู้เขียนเป็นคนรักแม่น้ำลำคลอง เรือยนต์ เรือแจว เรือพาย ด้วยว่าเกิดในสมัยที่คนไทยยังใช้เรือเป็นพาหนะ พาตนเองและสินค้าไปสู่ชนบท จากชนบทมากรุงเทพฯแล้วเลยล่องไปสู่ทะเลและมหาสมุทรทางอ่าวสยาม ด้วยความรักเรือสำเภานี้เอง จึงเกิดความคิดผาดโผน จับเอาเรือสำเภามาเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ลวดลายดาวเกตุ’ โดยปลุกปั้นเหตุการณ์แปลกประหลาดมาใส่ไว้ในความพิศดารของนางเอกผู้เป็นตัวละครสำคัญ ชวนให้ผู้อ่านตกตะลึงในความไม่คาดฝันจากดาวดวงนี้ รวมทั้งไม่คาดฝันว่านักเขียนจะเขียนเรื่องราวมหัศจรรย์เช่นนี้ได้ ต้องขอขอบคุณข้อมูลทั้งหลายจากบทความเกี่ยวกับ ‘ทรงวาด’ และ ‘ การค้าทางเรือสำเภา จีน-สยาม ยุคต้นรัตนโกสินทร์ ‘ เป็นอย่างยิ่ง นับเป็นเอกสารมีค่าสูงที่ช่วยให้ผู้เขียนเดินเรื่องเกี่ยวกับวิญญาณได้โดยราบรื่น เกินคาดฝัน กฤษณา อโศกสิน

เรื่อง ‘ลวดลายในวิญญาณ’ ที่อยู่ในมือผู้อ่านเรื่องนี้ ส่วนหนึ่งซึ่งเป็นตอนต้นของเรื่อง นำมาจากคำบอกเล่าของผู้ที่เคยสัมผัส ‘วิญญาณ’ ไม้สักแกะสลักที่ได้มาจากตลาดมิ่งเมืองเมื่อ 40 ปีก่อนจริงตามที่ผู้เขียนระบุบอก จึงพอดีกับผู้เขียนเขียนเรื่อง ‘ดาวเสาร์’ ที่มีชื่อว่า ‘ขุนเขาแมกไม้’ จบลง จึงมาถึงดาวดวงสุดท้ายคือ ‘ดาวเกตุ’ หมายเลข 9 อันเป็นหางของ ‘ราหู’ หมายเลข 8 ฤกษ์ยามอันเหมาะสมจึงเกิดขึ้นเมื่อมีผู้มาเติมเชื้อเพลิงแห่งจินตนาการให้อย่างคาดไม่ถึง ผู้เขียนจึงเริ่มถักถ้อยร้อยรัด ‘เรื่องจริง’ กับ ‘จินตนาการ ‘ เข้าด้วยกัน พอดีได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งกล่าวถึง ‘ทรงวาด’ ค่อนข้างละเอียดโดยที่ผู้เขียนเคยไปเฉียดกรายได้สัมผัสชุมชนนี้ในสมัยที่ยังเป็นละอ่อน ช่วยให้ได้คุ้นเคยกับความเงียบสงบของถนนสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระปิยมหาราช รัชกาลที่ 5 ทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม วาดเส้นยาว 1.2 กิโลเมตรขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2449 พระราชทานนามว่า ทรงวาด นับแต่นั้น ประวัติของถนนจึงนำพาจินตนาการของผู้เขียนไกลออกไปยังยุคกาลที่ยังมีเรือใช้ใบอันเรียกกันว่า เรือสำเภา ผู้เขียนเป็นคนรักแม่น้ำลำคลอง เรือยนต์ เรือแจว เรือพาย ด้วยว่าเกิดในสมัยที่คนไทยยังใช้เรือเป็นพาหนะ พาตนเองและสินค้าไปสู่ชนบท จากชนบทมากรุงเทพฯแล้วเลยล่องไปสู่ทะเลและมหาสมุทรทางอ่าวสยาม ด้วยความรักเรือสำเภานี้เอง จึงเกิดความคิดผาดโผน จับเอาเรือสำเภามาเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ลวดลายดาวเกตุ’ โดยปลุกปั้นเหตุการณ์แปลกประหลาดมาใส่ไว้ในความพิศดารของนางเอกผู้เป็นตัวละครสำคัญ ชวนให้ผู้อ่านตกตะลึงในความไม่คาดฝันจากดาวดวงนี้ รวมทั้งไม่คาดฝันว่านักเขียนจะเขียนเรื่องราวมหัศจรรย์เช่นนี้ได้ ต้องขอขอบคุณข้อมูลทั้งหลายจากบทความเกี่ยวกับ ‘ทรงวาด’ และ ‘ การค้าทางเรือสำเภา จีน-สยาม ยุคต้นรัตนโกสินทร์ ‘ เป็นอย่างยิ่ง นับเป็นเอกสารมีค่าสูงที่ช่วยให้ผู้เขียนเดินเรื่องเกี่ยวกับวิญญาณได้โดยราบรื่น เกินคาดฝัน กฤษณา อโศกสิน