‘ปอบ’ ใน ‘ปางปอบ’ เล่มนี้ อาจจะไม่เหมือนปอบทุกตัวในเรื่องไหน เพราะเป็นปอบที่ผู้เขียนใช้เป็นสัญลักษณ์และตัวแทนความเชื่อที่เปรียบเสมือนโรคระบาดของสังคม ผู้เขียนกล่าวว่า “บางทีความเชื่อก็มีเส้นบางๆ ของความโง่เขลาที่บดบังความจริงอยู่...” ซึ่งข้าพเจ้าเห็นคล้อยตามกับคำกล่าวนี้อย่างยิ่ง มีปอบก็ต้องมีเหยื่อ! หากปอบคือผู้กระทำ เหยื่อย่อมต้องเป็นผู้ถูกกระทำอย่างแน่นอน การถูกกระทำย่ำยี ไม่ว่าด้วยวาจาหรือกิริยาอาการ ถูกตราหน้าว่าผิด-เลว หรือถูกยัดเยียดให้เป็นในสิ่งที่ไม่ได้เป็น ภายใต้คำตัดสินที่มาจากความเชื่อล้วนๆ ของใครก็ตามอย่างปราศจากข้อเท็จจริงมารองรับ พฤติกรรมเยี่ยงนี้ได้ทำร้ายผู้คนจนสาหัสสากรรจ์มานักต่อนักแล้ว ดังนั้นเราจึงได้เห็นผู้มีคุณธรรมในจิตใจสูง พยายามต่อสู้และเรียกร้องความยุติธรรมกลับมาให้เหยื่อที่ถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง เมื่ออ่านนวนิยายเรื่องนี้จบ เราอาจไม่พบเห็นปอบที่เคยมีในภาพจำ แต่จะสัมผัสได้ถึงปอบที่น่ากลัวกว่า และยังเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมอันอุดมด้วยความเชื่อนี้ เป็นปอบที่ไม่ได้ทำร้ายด้วยการกัดกินตับไตไส้พุงของมนุษย์เลย แต่กลับมีอำนาจกว่า จิตใจทรามกว่า เพราะสามารถกลืนกินหัวใจและทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้บริสุทธิ์ลงได้หน้าตาเฉย เหยื่อของปอบชนิดนี้จะทุกข์ทรมานเจ็บปวดยิ่งกว่า เพราะอาจสูญเสียคุณค่าทางจิตวิญญาณไปพร้อมกัน ทั้งยังเป็นความทรมานที่เหมือนตายไปขณะลมหายใจยังอยู่กับตัว ฉะนั้นแล้ว เมื่อพบปอบที่ว่านี้ในสังคมของเราเมื่อไหร่ก็ตาม หากฆ่าได้ให้ฆ่า แต่จงฆ่าโดยใช้สติปัญญาที่รู้เท่าทันมัน โดยไม่ต้องสรรหาอาวุธใดๆ มาฆ่าเลย

‘ปอบ’ ใน ‘ปางปอบ’ เล่มนี้ อาจจะไม่เหมือนปอบทุกตัวในเรื่องไหน เพราะเป็นปอบที่ผู้เขียนใช้เป็นสัญลักษณ์และตัวแทนความเชื่อที่เปรียบเสมือนโรคระบาดของสังคม ผู้เขียนกล่าวว่า “บางทีความเชื่อก็มีเส้นบางๆ ของความโง่เขลาที่บดบังความจริงอยู่...” ซึ่งข้าพเจ้าเห็นคล้อยตามกับคำกล่าวนี้อย่างยิ่ง มีปอบก็ต้องมีเหยื่อ! หากปอบคือผู้กระทำ เหยื่อย่อมต้องเป็นผู้ถูกกระทำอย่างแน่นอน การถูกกระทำย่ำยี ไม่ว่าด้วยวาจาหรือกิริยาอาการ ถูกตราหน้าว่าผิด-เลว หรือถูกยัดเยียดให้เป็นในสิ่งที่ไม่ได้เป็น ภายใต้คำตัดสินที่มาจากความเชื่อล้วนๆ ของใครก็ตามอย่างปราศจากข้อเท็จจริงมารองรับ พฤติกรรมเยี่ยงนี้ได้ทำร้ายผู้คนจนสาหัสสากรรจ์มานักต่อนักแล้ว ดังนั้นเราจึงได้เห็นผู้มีคุณธรรมในจิตใจสูง พยายามต่อสู้และเรียกร้องความยุติธรรมกลับมาให้เหยื่อที่ถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง เมื่ออ่านนวนิยายเรื่องนี้จบ เราอาจไม่พบเห็นปอบที่เคยมีในภาพจำ แต่จะสัมผัสได้ถึงปอบที่น่ากลัวกว่า และยังเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมอันอุดมด้วยความเชื่อนี้ เป็นปอบที่ไม่ได้ทำร้ายด้วยการกัดกินตับไตไส้พุงของมนุษย์เลย แต่กลับมีอำนาจกว่า จิตใจทรามกว่า เพราะสามารถกลืนกินหัวใจและทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้บริสุทธิ์ลงได้หน้าตาเฉย เหยื่อของปอบชนิดนี้จะทุกข์ทรมานเจ็บปวดยิ่งกว่า เพราะอาจสูญเสียคุณค่าทางจิตวิญญาณไปพร้อมกัน ทั้งยังเป็นความทรมานที่เหมือนตายไปขณะลมหายใจยังอยู่กับตัว ฉะนั้นแล้ว เมื่อพบปอบที่ว่านี้ในสังคมของเราเมื่อไหร่ก็ตาม หากฆ่าได้ให้ฆ่า แต่จงฆ่าโดยใช้สติปัญญาที่รู้เท่าทันมัน โดยไม่ต้องสรรหาอาวุธใดๆ มาฆ่าเลย