ท่ามกลางแสงสว่างสดใสของทิวา เส้นที่น้ำกับฟ้าพบกัน ดูชัดเจนเป็นจริงเป็นจัง ทั้งๆ ที่อันที่จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่ภาพมายา...เป็นไปไม่ได้ที่น้ำกับฟ้าจะมาบรรจบ ชีวิตมนุษย์ก็เป็นเพียงภาพมายาเช่นกัน เกิดขึ้นแล้วดับสูญ...ช่วงเวลาที่มีอยู่ก็แค่ช่วงเวลาที่ต่างคนต่างต้องล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรแห่งกรรม...เราควรใช้ช่วงเวลาที่มีอย่างรู้คุณค่าของมัน มิใช่ใช้ไปอย่างไร้ค่าด้วยการพยายามตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาสิ่งที่ไม่เคยมีจริง คนบางคนก็โง่งมพอที่จะละทิ้งสิ่งที่ตนเองถืออยู่ในมือ แล้วดิ้นรนให้ถึงเส้นขอบฟ้าที่ไม่เคยมี หัวใจของพวกเขามืดมนราวเดินทางอยู่ในห้วงแห่งราตรีกาล...บ้างก็ด้วยความหลงผิด บ้างก็ดับสนิทด้วยฤทธิ์ยา ...ความหลงผิดกับฤทธิ์ของยานรกก็ไม่ต่างไปจากกัน การยอมตัวลงเป็นทาส มิได้ทำร้ายและทำลายเพียงแค่เฉพาะตัว หากมันทำร้ายและทำลายทุกคนในครอบครัว ทำลายทุกคนที่แวดล้อม...ทำลายทุกคนที่มีความรักและผูกพันต่อกัน มันเป็นดั่งก้อนหินขนาดมหึมาที่โยนลงบนผิวน้ำนิ่งเรียบ สร้างแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง และแรงกระเพื่อมรุนแรงนั้นก็ทำร้ายและทำลายทุกคนที่อยู่ในรัศมีของมัน ผู้ที่เป็นที่รักที่สุด ใกล้ชิดที่สุดคือผู้ที่ต้องบาดเจ็บหนักทั้งทางใจ ทางกาย... ผู้ที่เอาชนะความโง่งม รู้จักตนเอง รู้จักถนอมรักษาสิ่งที่ตนเองมีอยู่ในมือเท่านั้น จึงจะสามารถใช้เวลาของชีวิตให้สวยงาม มีคุณค่า และเปี่ยมศักดิ์ศรีได้ เส้นทางของคนผู้นั้นจะสว่างไสวงดงาม...ดั่งขอบฟ้ายามอรุณ...

ท่ามกลางแสงสว่างสดใสของทิวา เส้นที่น้ำกับฟ้าพบกัน ดูชัดเจนเป็นจริงเป็นจัง ทั้งๆ ที่อันที่จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่ภาพมายา...เป็นไปไม่ได้ที่น้ำกับฟ้าจะมาบรรจบ ชีวิตมนุษย์ก็เป็นเพียงภาพมายาเช่นกัน เกิดขึ้นแล้วดับสูญ...ช่วงเวลาที่มีอยู่ก็แค่ช่วงเวลาที่ต่างคนต่างต้องล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรแห่งกรรม...เราควรใช้ช่วงเวลาที่มีอย่างรู้คุณค่าของมัน มิใช่ใช้ไปอย่างไร้ค่าด้วยการพยายามตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาสิ่งที่ไม่เคยมีจริง คนบางคนก็โง่งมพอที่จะละทิ้งสิ่งที่ตนเองถืออยู่ในมือ แล้วดิ้นรนให้ถึงเส้นขอบฟ้าที่ไม่เคยมี หัวใจของพวกเขามืดมนราวเดินทางอยู่ในห้วงแห่งราตรีกาล...บ้างก็ด้วยความหลงผิด บ้างก็ดับสนิทด้วยฤทธิ์ยา ...ความหลงผิดกับฤทธิ์ของยานรกก็ไม่ต่างไปจากกัน การยอมตัวลงเป็นทาส มิได้ทำร้ายและทำลายเพียงแค่เฉพาะตัว หากมันทำร้ายและทำลายทุกคนในครอบครัว ทำลายทุกคนที่แวดล้อม...ทำลายทุกคนที่มีความรักและผูกพันต่อกัน มันเป็นดั่งก้อนหินขนาดมหึมาที่โยนลงบนผิวน้ำนิ่งเรียบ สร้างแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง และแรงกระเพื่อมรุนแรงนั้นก็ทำร้ายและทำลายทุกคนที่อยู่ในรัศมีของมัน ผู้ที่เป็นที่รักที่สุด ใกล้ชิดที่สุดคือผู้ที่ต้องบาดเจ็บหนักทั้งทางใจ ทางกาย... ผู้ที่เอาชนะความโง่งม รู้จักตนเอง รู้จักถนอมรักษาสิ่งที่ตนเองมีอยู่ในมือเท่านั้น จึงจะสามารถใช้เวลาของชีวิตให้สวยงาม มีคุณค่า และเปี่ยมศักดิ์ศรีได้ เส้นทางของคนผู้นั้นจะสว่างไสวงดงาม...ดั่งขอบฟ้ายามอรุณ...