เรื่อง ‘ปลายฟ้า สาวสวยสามวิญญาณ’ นี้ เป็นนวนิยายแนวเหนือจริง มีจินตนาการที่สร้างขึ้นด้วยพล็อตแปลก อ่านชื่อเรื่องแล้วก็อยากอ่านเนื้อเรื่องในเล่มทันที อยากรู้ว่า ‘ปลายฟ้า’ เป็นใคร ทำไมจึงมีวิญญาณทั้งหมดสามดวงอยู่ในร่างเธอ ลงมืออ่านไปเรื่อยๆ จนจบ จึงเกิดคำถามขึ้นในใจ อย่างเช่นถ้ามาลองคิดเล่นๆ ดูว่า ใน ๑ วันที่มี ๒๔ ชั่วโมงนี้ หากเราจำเป็นต้องแบ่งให้ผู้อื่นสักคนหรือสองคนมาใช้ร่างร่วมกับเรา โดยขณะที่แบ่งให้เขาใช้นั้นเราจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหมือนหลับอยู่นิ่งๆ ในโลกอีกโลกหนึ่ง แล้วทันใดเราก็ตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ...เมื่อใครคนที่แชร์ชีวิตกับเราเขายอมสลับให้เราออกมาบ้าง มันจะน่าอึดอัดขนาดไหนนะ หากสามารถเป็นตัวเองได้แค่ระยะสั้นๆ ไม่ปะติดปะต่อ เราคงโหยหาอิสรภาพน่าดู และคงมีหลายหนที่จะต้องคิดอย่างเห็นแก่ตัวว่า เราอยากครอบครองชีวิตเราที่เป็นของเราเพียงคนเดียว ไม่อยากแบ่งปันกับใคร ไม่สนใจความเป็นความตายของใครอีกแล้ว แต่ว่า...หากอ่านอีกสักรอบก็จะพบว่า ความรักในครอบครัวยังคงเป็นส่วนประกอบสำคัญของความหวัง หวังที่จะให้ทุกคนมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย บางทีการพรากจากอาจทำให้ผู้อยู่ข้างหลังรู้ซึ้งถึงคุณค่าความอ่อนโยนของชีวิตมากกว่าเก่า ขณะที่ความสูญเสียในเวลาต่อมากลับพาเราก้าวไปสู่ทิศทางใหม่ด้วยทัศนะที่กว้างขึ้น ทำให้เราได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง กระนั้นก็ตาม ย่อมเป็นความจริงที่สุดไม่ใช่หรือถ้าจะกล่าวว่า ชีวิตที่ไม่ต้องตกอยู่ในร่มเงาของใคร เป็นอิสระต่อตัวเอง ช่างเป็นชีวิตอันหอมหวาน และคุ้มค่ากับการเกิดมามากที่สุดแล้ว

เรื่อง ‘ปลายฟ้า สาวสวยสามวิญญาณ’ นี้ เป็นนวนิยายแนวเหนือจริง มีจินตนาการที่สร้างขึ้นด้วยพล็อตแปลก อ่านชื่อเรื่องแล้วก็อยากอ่านเนื้อเรื่องในเล่มทันที อยากรู้ว่า ‘ปลายฟ้า’ เป็นใคร ทำไมจึงมีวิญญาณทั้งหมดสามดวงอยู่ในร่างเธอ ลงมืออ่านไปเรื่อยๆ จนจบ จึงเกิดคำถามขึ้นในใจ อย่างเช่นถ้ามาลองคิดเล่นๆ ดูว่า ใน ๑ วันที่มี ๒๔ ชั่วโมงนี้ หากเราจำเป็นต้องแบ่งให้ผู้อื่นสักคนหรือสองคนมาใช้ร่างร่วมกับเรา โดยขณะที่แบ่งให้เขาใช้นั้นเราจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหมือนหลับอยู่นิ่งๆ ในโลกอีกโลกหนึ่ง แล้วทันใดเราก็ตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ...เมื่อใครคนที่แชร์ชีวิตกับเราเขายอมสลับให้เราออกมาบ้าง มันจะน่าอึดอัดขนาดไหนนะ หากสามารถเป็นตัวเองได้แค่ระยะสั้นๆ ไม่ปะติดปะต่อ เราคงโหยหาอิสรภาพน่าดู และคงมีหลายหนที่จะต้องคิดอย่างเห็นแก่ตัวว่า เราอยากครอบครองชีวิตเราที่เป็นของเราเพียงคนเดียว ไม่อยากแบ่งปันกับใคร ไม่สนใจความเป็นความตายของใครอีกแล้ว แต่ว่า...หากอ่านอีกสักรอบก็จะพบว่า ความรักในครอบครัวยังคงเป็นส่วนประกอบสำคัญของความหวัง หวังที่จะให้ทุกคนมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย บางทีการพรากจากอาจทำให้ผู้อยู่ข้างหลังรู้ซึ้งถึงคุณค่าความอ่อนโยนของชีวิตมากกว่าเก่า ขณะที่ความสูญเสียในเวลาต่อมากลับพาเราก้าวไปสู่ทิศทางใหม่ด้วยทัศนะที่กว้างขึ้น ทำให้เราได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง กระนั้นก็ตาม ย่อมเป็นความจริงที่สุดไม่ใช่หรือถ้าจะกล่าวว่า ชีวิตที่ไม่ต้องตกอยู่ในร่มเงาของใคร เป็นอิสระต่อตัวเอง ช่างเป็นชีวิตอันหอมหวาน และคุ้มค่ากับการเกิดมามากที่สุดแล้ว