ภูริวิชญ์ / สัมพันธ์ สุวรรณเลิศ
ภูริวิชญ์ และ สัมพันธ์ สุวรรณเลิศ
เป็นนามปากกาของ ภูริวัจน์ วิชญาฐิติพงศ์
นักเขียนเจ้าของรางวัลรองชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3
เกิดเมื่อ พ.ศ.๒๕๒๔ ในจังหวัดที่ยาวและแคบที่สุดของประเทศไทย นั่นคือประจวบคีรีขันธ์เขาจบระดับชั้นอนุบาลและประถมศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลประจวบคีรีขันธ์ ระดับมัธยมศึกษาต้นและปลายจากโรงเรียนประจวบวิทยาลัย
สำเร็จการศึกษาปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย จากสถาบันราชภัฏเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี และอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย จากมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม
เขาได้รับการปลูกฝังนิสัยรักการอ่านมาตั้งแต่สมัยเรียนในโรงเรียนอนุบาลประจวบคีรีขันธ์ ที่นี่ได้ปลูกฝังนิสัยรักการอ่าน โดยทุกวันโรงเรียนจะให้อ่านอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หนังสือแบบเรียนอย่างน้อย ๑ หน้ากระดาษ โดยมีกล่องใส่แผ่นความรู้ต่างๆ ติดตั้งอยู่ทั่วบริเวณโรงเรียน
ความสุขวัยเด็กอย่างหนึ่งที่ระลึกได้แจ่มชัดเสมอคือ ห้องสมุดโรงเรียน กลิ่นของหนังสือ ชั้นหนังสือที่สูงพ้นศีรษะ การได้เป็นอาสาบรรณารักษ์ของโรงเรียน และการได้อ่านหนังสือ (ที่ไม่ใช่หนังสือแบบเรียน)
ความโชคดีของเขาอีกอย่างหนึ่งคือ ความเมตตาจากครูอาจารย์ที่กรุณาหยิบยื่นหนังสือดีๆ ที่ควรอ่านตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายจนถึงปริญญาโท โดยเฉพาะช่วงปริญญาตรีที่อาจารย์ผู้ปกครองหอพักอนุญาตให้หยิบยืมหนังสือจากตู้หนังสือส่วนตัวของท่าน และอาจารย์ในสาขาวิชาก็อนุญาตให้สืบค้นหนังสือจากตู้หนังสือของสาขาวิชาได้อย่างเต็มที่
ส่วนทางครอบครัวทั้งพ่อและแม่ นอกจากจะสนับสนุนเรื่องการเรียนแล้ว ก็สนับสนุนด้านการอ่านเป็นอย่างดี และแม่นี่เองเป็นผู้ที่จุดแรงบันดาลใจในการเขียนด้วยประโยคที่ว่า ‘อ่านตั้งมาก ไม่คิดจะเขียนบ้างหรือ’
การชอบอ่านคือบันไดขั้นแรกของการอยากที่จะเขียน จนได้มีโอกาสเข้าร่วมโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่นที่ ๓ และเขียนนวนิยายเรื่องแรก ‘บ่วงเวรา’ จนสำเร็จ
ปัจจุบันทำงานเป็นอาจารย์ประจำหลักสูตรภาษาไทยและการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี รับผิดชอบสอนในกลุ่มวิชาทักษะสื่อสาร และกลุ่มวิชาวรรณกรรมไทย และมีงานอดิเรกคือ การสร้างสรรค์งานเขียนที่เขารัก
เป็นนามปากกาของ ภูริวัจน์ วิชญาฐิติพงศ์
นักเขียนเจ้าของรางวัลรองชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3
สำเร็จการศึกษาปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย จากสถาบันราชภัฏเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี และอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย จากมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม
เขาได้รับการปลูกฝังนิสัยรักการอ่านมาตั้งแต่สมัยเรียนในโรงเรียนอนุบาลประจวบคีรีขันธ์ ที่นี่ได้ปลูกฝังนิสัยรักการอ่าน โดยทุกวันโรงเรียนจะให้อ่านอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หนังสือแบบเรียนอย่างน้อย ๑ หน้ากระดาษ โดยมีกล่องใส่แผ่นความรู้ต่างๆ ติดตั้งอยู่ทั่วบริเวณโรงเรียน
ความสุขวัยเด็กอย่างหนึ่งที่ระลึกได้แจ่มชัดเสมอคือ ห้องสมุดโรงเรียน กลิ่นของหนังสือ ชั้นหนังสือที่สูงพ้นศีรษะ การได้เป็นอาสาบรรณารักษ์ของโรงเรียน และการได้อ่านหนังสือ (ที่ไม่ใช่หนังสือแบบเรียน)
ความโชคดีของเขาอีกอย่างหนึ่งคือ ความเมตตาจากครูอาจารย์ที่กรุณาหยิบยื่นหนังสือดีๆ ที่ควรอ่านตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายจนถึงปริญญาโท โดยเฉพาะช่วงปริญญาตรีที่อาจารย์ผู้ปกครองหอพักอนุญาตให้หยิบยืมหนังสือจากตู้หนังสือส่วนตัวของท่าน และอาจารย์ในสาขาวิชาก็อนุญาตให้สืบค้นหนังสือจากตู้หนังสือของสาขาวิชาได้อย่างเต็มที่
ส่วนทางครอบครัวทั้งพ่อและแม่ นอกจากจะสนับสนุนเรื่องการเรียนแล้ว ก็สนับสนุนด้านการอ่านเป็นอย่างดี และแม่นี่เองเป็นผู้ที่จุดแรงบันดาลใจในการเขียนด้วยประโยคที่ว่า ‘อ่านตั้งมาก ไม่คิดจะเขียนบ้างหรือ’
การชอบอ่านคือบันไดขั้นแรกของการอยากที่จะเขียน จนได้มีโอกาสเข้าร่วมโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่นที่ ๓ และเขียนนวนิยายเรื่องแรก ‘บ่วงเวรา’ จนสำเร็จ
ปัจจุบันทำงานเป็นอาจารย์ประจำหลักสูตรภาษาไทยและการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี รับผิดชอบสอนในกลุ่มวิชาทักษะสื่อสาร และกลุ่มวิชาวรรณกรรมไทย และมีงานอดิเรกคือ การสร้างสรรค์งานเขียนที่เขารัก
